http://zagrosstory.blogfa.com/ نشریه الکترونیکی داستان نویسان غرب ایران fa blogfa.com Wed, 18 Feb 2009 11:52:18 GMT http://zagrosstory.blogfa.com/post-183.aspx <TABLE cellSpacing=1 cellPadding=2 width="100%" border=1> <TBODY> <TR> <TD> <P><IMG alt="" hspace=0 src="http://irapic.com/uploads/1230029108.jpg" align=right border=1><STRONG><FONT size=2><FONT color=#0000ff>زاگرس استوری متوقف شد/</FONT> <FONT color=#ff0000>خلیل رشنوی</FONT></FONT></STRONG></P> <P>زاگرس استوری تا اطلاع ثانوی متوقف می شود . کسانی که مایل به اداره زاگرس استوری هستند می توانند از طریق ایمیل نشریه <A href="mailto:zagrosstory@gmail.com">zagrosstory@gmail.com</A> درخواست خود را ارائه دهند که در صورت موافقت مراتب به آن ها اعلام خواهد شد . همین ...</P></TD></TR> <TR> <TD><IMG alt="" hspace=0 src="http://irapic.com/uploads/1230012853.jpg" align=right border=1><STRONG><U><FONT color=#0000ff size=2>گروه خبری زاگرس استوری تشکیل شد</FONT></U></STRONG> <P align=center><FONT color=#0000ff><A href="http://zagrosstory.blogfa.com/post-158.aspx"><STRONG><FONT color=#000000 size=2>از تمامی داستان نویسانی که ایمیلی دارند دعوت می شود که حتمن این فراخوان را بخوانند .</FONT> </STRONG></A></FONT></P> <P><STRONG><FONT color=#0000ff></FONT></STRONG> <A href="http://zagrosstory.blogfa.com/post-158.aspx" target=_blank><FONT size=1>ادامه مطلب</FONT></A><FONT size=1>                                                      </FONT><A onclick="javascript:window.open('comments/?blogid=zagrosstory&postid=158&timezone=12642','blogfa_comments','status=yes,scrollbars=yes,toolbar=no,menubar=no,location=no ,width=500px,height=500px')" href="javascript:void(0)"><FONT size=1>نظر بدهید</FONT> </A></P></TD></TR> <TR> <TD> <P><IMG alt="" hspace=0 src="http://irapic.com/uploads/1232804574.jpg" align=right border=1><FONT color=#0000ff size=2><STRONG>مهمترین اخبار ادبیات داستانی این روزها</STRONG></FONT></P> <P><FONT size=1>فراخوان اولین جشنواره داستان کوتاه راوی- برگزیدگان جشنواره شعر و داستان آدم برفی ها- برگزیدگان جایزه ادبی صادق هدایت - برگزیدگان جشنواره داستان انقلاب- فرخوان جشنواره داستان کوتاه کوتاه ( سین هفتم )...</FONT></P> <P><FONT size=1><A href="http://zagrosstory.blogfa.com/post-182.aspx" target=_blank>ادامه مطلب</A>                                                       <A onclick="javascript:window.open('comments/?blogid=zagrosstory&postid=182&timezone=12642','blogfa_comments','status=yes,scrollbars=yes,toolbar=no,menubar=no,location=no ,width=500px,height=500px')" href="javascript:void(0)"><FONT size=3><FONT size=1>نظر بدهید</FONT> </FONT></A></FONT></P></TD></TR> <TR> <TD> <P><FONT size=2><IMG alt="" hspace=0 src="http://irapic.com/uploads/1234958726.jpg" align=right border=1><STRONG><FONT color=#0000ff>داستان کوتاه/قرنطینه/</FONT><FONT color=#ff0000>خسرو عباسی خودلان</FONT></STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=1>راننده پيكان استيشن، پيرمرد خپلي بود با موهايی جوگندمي و ته ريشی که به سفيدي مي زد. پيراهن نخودي رنگی تنش بود . </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=1>« رودباری نیستی . غریبی !؟»...</FONT></P> <P dir=rtl><A href="http://zagrosstory.blogfa.com/post-171.aspx" target=_blank><FONT size=1>ادامه مطلب</FONT></A><FONT size=1>                                            <A onclick="javascript:window.open('comments/?blogid=zagrosstory&postid=171&timezone=12642','blogfa_comments','status=yes,scrollbars=yes,toolbar=no,menubar=no,location=no ,width=500px,height=500px')" href="javascript:void(0)"><FONT size=3><FONT size=1>نظر بدهید</FONT> </FONT></A></FONT></P></TD></TR> <TR> <TD> <P><IMG alt="" hspace=0 src="http://irapic.com/uploads/1235024376.jpg" align=right border=1><FONT size=2><STRONG><FONT color=#0000ff>داستان کوتاه/سگ/</FONT><FONT color=#ff0000>حمیدرضا اکبری شروه</FONT></STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=1>روي اسكله نگاهش به نخلهاست؛ كه باد «پيش</FONT><A name=11e77de0040d298b__ftnref1></A><A title="" href="http://us.mc464.mail.yahoo.com/mc/compose?.rand=1601007387&uc=1#_ftn1" target=_blank><FONT size=1>[1]</FONT></A><FONT size=1>» هاي پهنشان را به رقص واداشته است. </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=1>- " بايد بياد ديگه! " </FONT><FONT size=1>زير لب وا گفت. قرار بود برايش طناب بياورد. قول خارجيها داده بودند، برايشان بگيرند. زير چفيه‌اش عرق بيرون مي‌چريد.</FONT></P> <P dir=rtl><A href="http://zagrosstory.blogfa.com/post-169.aspx" target=_blank><FONT size=1>ادامه مطلب</FONT></A><FONT size=1>                                           <A onclick="javascript:window.open('comments/?blogid=zagrosstory&postid=169&timezone=12642','blogfa_comments','status=yes,scrollbars=yes,toolbar=no,menubar=no,location=no ,width=500px,height=500px')" href="javascript:void(0)"><FONT size=3><FONT size=1>نظر بدهید</FONT> </FONT></A></FONT></P></TD></TR> <TR> <TD> <P><IMG alt="" hspace=0 src="http://irapic.com/uploads/1235034547.jpg" align=right border=1><FONT size=2><STRONG><FONT color=#0000ff>داستان کوتاه/چند اپیزود کوتاه قبل از واقعه /</FONT> </STRONG></FONT></P> <P><FONT color=#ff0000 size=2><STRONG>علی خانمرادی</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=1>زن آمد توی اتاق و با حالتی مستأصل گفت : </FONT><FONT size=1>ـ  مازیار دیوونه م کرده ، نمی دونم چشه !؟ </FONT></P> <P dir=rtl><A href="http://zagrosstory.blogfa.com/post-177.aspx" target=_blank><FONT size=1>ادامه مطلب</FONT></A><FONT size=1>                                         <A onclick="javascript:window.open('comments/?blogid=zagrosstory&postid=177&timezone=12642','blogfa_comments','status=yes,scrollbars=yes,toolbar=no,menubar=no,location=no ,width=500px,height=500px')" href="javascript:void(0)"><FONT size=3><FONT size=1>نظر بدهید</FONT> </FONT></A></FONT></P></TD></TR> <TR> <TD> <P><STRONG><IMG alt="" hspace=0 src="http://irapic.com/uploads/1234963590.jpg" align=right border=1><FONT size=2><FONT color=#0000ff>داستان کوتاه/مهره هایی از تسبیح سیاه رنگ آدا/</FONT><FONT color=#ff0000>کامران جباری</FONT></FONT></STRONG></P> <P><FONT size=1>دایی گرشاسب کنار بخاری ایستاد  و سرش را خم کرد روی خروجی گرما . با کف دست چند مرتبه موهاش را تکاند که صدای جزو جز پشنگه ها از روی بخاری بلند شد .با حوله روی دوشش موهاش را خشک کرد . گوشهاش را پاک می کرد که برگشت توی رختکن حمام . وقتی بیرون آمد پیزاهن مشکی اش را پوشیده بود ...</FONT></P> <P><A href="http://zagrosstory.blogfa.com/post-179.aspx" target=_blank><FONT size=1>ادامه مطلب</FONT></A><FONT size=1>                                      </FONT><A onclick="javascript:window.open('comments/?blogid=zagrosstory&postid=179&timezone=12642','blogfa_comments','status=yes,scrollbars=yes,toolbar=no,menubar=no,location=no ,width=500px,height=500px')" href="javascript:void(0)"><FONT size=1>نظر بدهید</FONT> </A></P></TD></TR> <TR> <TD> <P><IMG alt="" hspace=0 src="http://irapic.com/uploads/1234972458.jpg" align=right border=1><FONT size=2><STRONG><FONT color=#0000ff>داستان کوتاه/لبهای خندان توی دست/</FONT><FONT color=#ff0000>خلیل رشنوی</FONT></STRONG></FONT></P> <P><FONT size=1>خبر مثل بمب توی گروهان ترکید . رزمنده ها از هر طرف به سمت آسایشگاه ما می دویدند . جایی که من خودم را از سقفش آویزان کرده بودم . هرلحظه ازدحام سربازان بیشتر می شد . بیشتر . طوری که دیگر نمی توانستند تو بیایند ...</FONT></P> <P><A href="http://zagrosstory.blogfa.com/post-181.aspx" target=_blank><FONT size=1>ادامه مطلب</FONT></A><FONT size=1>                                   <A onclick="javascript:window.open('comments/?blogid=zagrosstory&postid=181&timezone=12642','blogfa_comments','status=yes,scrollbars=yes,toolbar=no,menubar=no,location=no ,width=500px,height=500px')" href="javascript:void(0)"><FONT size=3><FONT size=1>نظر بدهید</FONT> </FONT></A></FONT></P></TD></TR> <TR> <TD> <P><IMG alt="" hspace=0 src="http://irapic.com/uploads/1234980477.jpg" align=right border=1><FONT size=2><STRONG><FONT color=#0000ff>داستان کوتاه/دام دام /</FONT> <FONT color=#ff0000>ثنا نصاری</FONT></STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=1>خبر تمام کوچه را به هم ریخته بود. من با دوستانم بازی می کردم. دم در خانه. در سالهای بی خبری. در سالهای کودکی.</FONT><FONT size=1>مردی زنگ همسایه بغلی ما را زد. منزل آرامی. منزل ناآرام آرامی. خانم آرامی تپل و خندان روبروی مرد ظاهر شد. صدای مرد را نمی شنیدم. خیلی ناراحت به نظر می رسید، اما نه به ناراحتی خانم آرامی در چند لحظه بعد...</FONT></P> <P dir=rtl><A href="http://zagrosstory.blogfa.com/post-165.aspx" target=_blank><FONT size=1>ادامه مطلب</FONT></A><FONT size=1>                                                     <A onclick="javascript:window.open('comments/?blogid=zagrosstory&postid=165&timezone=12642','blogfa_comments','status=yes,scrollbars=yes,toolbar=no,menubar=no,location=no ,width=500px,height=500px')" href="javascript:void(0)"><FONT size=3><FONT size=1>نظر بدهید</FONT> </FONT></A></FONT></P></TD></TR> <TR> <TD> <P><IMG alt="" hspace=0 src="http://irapic.com/uploads/1234975751.jpg" align=right border=1><FONT size=2><STRONG><FONT color=#0000ff>داستان کوتاه/آتش بازی/</FONT><FONT color=#ff0000>امیر حسین فضل آذر</FONT></STRONG></FONT></P> <P><FONT size=1>مردمک چشمان وحید روشنی خیره ای به خود گرفته بود. تیغه نازک آتش از کف پاشیده شد روی صندلی و میز.تند تند چرخید.کاپشن پلاستیکی کیوان همراه آتش دوار ِ دور ِ اتاق، یک دفعه گر گرفت.خودش را کوباند به دیوار های نیمه رنگ شده اتاق.روزنامه های آتش گرفته روی هوا میچرخیدند و پرواز میکردند.</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=1><A href="http://zagrosstory.blogfa.com/post-166.aspx" target=_blank>ادامه مطلب</A>                                                     <A onclick="javascript:window.open('comments/?blogid=zagrosstory&postid=166&timezone=12642','blogfa_comments','status=yes,scrollbars=yes,toolbar=no,menubar=no,location=no ,width=500px,height=500px')" href="javascript:void(0)"><FONT size=3><FONT size=1>نظر بدهید</FONT> </FONT></A></FONT></P></TD></TR> <TR> <TD> <P><IMG alt="" hspace=0 src="http://irapic.com/uploads/1234990830.jpg" align=right border=1><FONT size=2><STRONG><FONT color=#0000ff>داستان کوتاه / سارا /</FONT> <FONT color=#ff0000>حیدر میرانی</FONT></STRONG></FONT></P> <P><FONT size=1>پدرش كارگر بود ، و هر روز صبح مي رفت سر ميدان پيش بقيه كارگرها مي ايستاد، هروقت هم دست پر از سر كار برمي گشت معلوم مي شد كه آن روز توانسته است ، مزد كارش را بگيرد! مادرش خانه دار بود ، اما براي كمك خرج خانواده با چرخ خياطي كوچكي كه پدرش به زحمت تهيه كرده بود،گاهي براي همسايه ها و آْشناها خياطي مي كرد، برادر كوچكش مدرسه مي رفت  ...</FONT></P> <P><A href="http://zagrosstory.blogfa.com/post-170.aspx" target=_blank><FONT size=1>ادامه مطلب</FONT></A><FONT size=1>                                                  <A onclick="javascript:window.open('comments/?blogid=zagrosstory&postid=170&timezone=12642','blogfa_comments','status=yes,scrollbars=yes,toolbar=no,menubar=no,location=no ,width=500px,height=500px')" href="javascript:void(0)"><FONT size=3><FONT size=1>نظر بدهید</FONT> </FONT></A></FONT></P></TD></TR> <TR> <TD> <P><FONT size=2><IMG alt="" hspace=0 src="http://irapic.com/uploads/1234952617.jpg" align=right border=1><STRONG><FONT color=#0000ff>داستان کوتاه/طرح فریاد/</FONT><FONT color=#ff0000>راحی</FONT><FONT color=#ff0000>ل مینو سرشت</FONT></STRONG></FONT></P> <P><FONT size=1>هوا گرفته و تاريك است ،ابرهاي سياه،نرم نرمك به زمين مي چكند وبوي نم و خفگي عجيبي هوا را گرفته .مردي با باراني سياه خلاف جهت باد روي پياده رو تند تند قدم برميدارد.ابروانش درهم كشيده اند،دور دهانش خطهاي گودي افتاده،انگار كه تمام عمرش را فرياد كشيده باشد،موهايش نم دارد وپريشان روي پيشانيش  ريخته وگوييي شرجي راه گلويش را بسته باشد؛مرتب نفسهاي هق هق مانندي از گلويش برميخيزد....</FONT></P> <P><A href="http://zagrosstory.blogfa.com/post-172.aspx" target=_blank><FONT size=1>ادامه مطلب</FONT></A><FONT size=1>                                               <A onclick="javascript:window.open('comments/?blogid=zagrosstory&postid=172&timezone=12642','blogfa_comments','status=yes,scrollbars=yes,toolbar=no,menubar=no,location=no ,width=500px,height=500px')" href="javascript:void(0)"><FONT size=3><FONT size=1>نظر بدهید</FONT> </FONT></A></FONT></P></TD></TR> <TR> <TD> <P><IMG alt="" hspace=0 src="http://irapic.com/uploads/1234943809.jpg" align=right border=1><FONT size=2><STRONG><FONT color=#0000ff>داستان کوتاه/ زمانی برای مستی گوسفندان/</FONT><FONT color=#ff0000>سامان فیروزی</FONT></STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=1>صبح در حالی که مشغول غلت زدن های صبحگاهی در رختخواب بودم، صدایی به گوشم رسید که تا آن روز به هیچ وجه در آن مکان نشنیده و از آهنگ و طنینش مستفیض نگردیده بودم.</FONT></P> <P dir=rtl><A href="http://zagrosstory.blogfa.com/post-174.aspx" target=_blank><FONT size=1>ادامه مطلب</FONT></A><FONT size=1>                                          <A onclick="javascript:window.open('comments/?blogid=zagrosstory&postid=174&timezone=12642','blogfa_comments','status=yes,scrollbars=yes,toolbar=no,menubar=no,location=no ,width=500px,height=500px')" href="javascript:void(0)"><FONT size=3><FONT size=1>نظر بدهید</FONT> </FONT></A></FONT></P></TD></TR> <TR> <TD> <P><FONT size=2><STRONG><IMG alt="" hspace=0 src="http://irapic.com/uploads/1234986897.jpg" align=right border=1><FONT color=#0000ff>داستان کوتاه / طالع نحس/</FONT><FONT color=#ff0000>ناهید انواری</FONT></STRONG></FONT></P> <P><FONT size=1>خانم دكتر ترگل ورگل آزمايشگاه لنگ لنگان وارد شد. درمقابل كنجكاوي خانمهاي پذيرش سري به علامـت سلام تكان داد و يكراست به سراغ سوپروايزر رفت. آقاي ميهني در پشت حايل شيشه اي كه قسمت فني را مجزا مي كـــرد، مشغول صحبت با تلفن بود...</FONT></P> <P><A href="http://zagrosstory.blogfa.com/post-180.aspx" target=_blank><FONT size=1>ادامه مطلب</FONT></A><FONT size=1>                                          </FONT><A onclick="javascript:window.open('comments/?blogid=zagrosstory&postid=180&timezone=12642','blogfa_comments','status=yes,scrollbars=yes,toolbar=no,menubar=no,location=no ,width=500px,height=500px')" href="javascript:void(0)"><FONT size=1>نظر بدهید </FONT></A></P> <P><FONT size=1></FONT> </P></TD></TR> <TR> <TD> <P><FONT size=2><STRONG><IMG alt="" hspace=0 src="http://irapic.com/uploads/1234987877.jpg" align=right border=1><FONT color=#0000ff>داستان کوتاه/ بوده یا نبوده/</FONT><FONT color=#ff0000>فریبا حاج دایی</FONT></STRONG></FONT></P> <P><FONT size=1>  مي‌دانستم ثبتِ اسناد آخرين مرحله است. بعد مي‌توانم گواهي گروگذاشتن خانه را ببرم و نشان بدهم و او بيايد. حاج‌آقا آدرس سر شهرآرا را به من داده بود، اما آن‌جا نبود...</FONT></P> <P><A href="http://zagrosstory.blogfa.com/post-178.aspx" target=_blank><FONT size=1>ادامه مطلب</FONT></A><FONT size=1>                                            </FONT><A onclick="javascript:window.open('comments/?blogid=zagrosstory&postid=178&timezone=12642','blogfa_comments','status=yes,scrollbars=yes,toolbar=no,menubar=no,location=no ,width=500px,height=500px')" href="javascript:void(0)"><FONT size=1>نظر بدهید</FONT> </A></P></TD></TR> <TR> <TD> <P><IMG alt="" hspace=0 src="http://irapic.com/uploads/1234986897.jpg" align=right border=1><FONT size=2><STRONG><FONT color=#0000ff>داستان کوتاه/آن چیز پاک و زیبا /</FONT> <FONT color=#ff0000>سمیرا مهدی یار</FONT></STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=1>مرد قدمی جلو امد و قوزش را صاف کرد : </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=1>- سمنان ، سمنان ،‌سمنان "</FONT><FONT size=1>پیر شده بود مرد و صدایش زیر و نامفهوم بود. جوانی به جای نوه اش سر بالا داد و رگ گردن برجسته کرد : - رشت ، رشت ، رشت الان...</FONT> </P> <P dir=rtl><A href="http://zagrosstory.blogfa.com/post-176.aspx" target=_blank><FONT size=1>ادامه مطلب</FONT></A><FONT size=1>                                           </FONT><A onclick="javascript:window.open('comments/?blogid=zagrosstory&postid=176&timezone=12642','blogfa_comments','status=yes,scrollbars=yes,toolbar=no,menubar=no,location=no ,width=500px,height=500px')" href="javascript:void(0)"><FONT size=1>نظر بدهید</FONT> </A></P></TD></TR> <TR> <TD> <P><IMG alt="" hspace=0 src="http://irapic.com/uploads/1234986897.jpg" align=right border=1><FONT size=2><STRONG><FONT color=#0000ff>داستان کوتاه/کسی دیگر/</FONT><FONT color=#ff0000>پروین کاشانی زاده</FONT></STRONG></FONT></P> <P><FONT size=1>پیرمرد روی صندلی چوبی رنگ رو رفته ای پشت میز فلزی که چند سنگ و یک ترازو یک قرآن است  نشته است .نگاه خاکستری  وهم زده وریزش  از پشت عینک ته استکانی   به یک نقطه خیره شده است . لبش را می مکد . دندانهای عملیش را جا به جا می کند . فکش می لرزد . گونه های افتاده اش پر وخالی می شوند  ...</FONT></P> <P><FONT size=1><A href="http://zagrosstory.blogfa.com/post-168.aspx" target=_blank>ادامه مطلب</A>                                            <A onclick="javascript:window.open('comments/?blogid=zagrosstory&postid=168&timezone=12642','blogfa_comments','status=yes,scrollbars=yes,toolbar=no,menubar=no,location=no ,width=500px,height=500px')" href="javascript:void(0)"><FONT size=3><FONT size=1>نظر بدهید</FONT> </FONT></A></FONT></P></TD></TR> <TR> <TD> <P><IMG alt="" hspace=0 src="http://irapic.com/uploads/1234979463.jpg" align=right border=1><FONT size=2><STRONG><FONT color=#0000ff>داستان کوتاه کوتاه/</FONT> <FONT color=#ff0000>سروش رهگذر</FONT></STRONG></FONT></P> <P align=center><FONT size=1>سه داستان کوتاه کوتاه جدید از این نویسنده</FONT> </P> <P align=right><FONT size=1><A href="http://zagrosstory.blogfa.com/post-175.aspx" target=_blank>ادامه مطلب</A>                                              <A onclick="javascript:window.open('comments/?blogid=zagrosstory&postid=175&timezone=12642','blogfa_comments','status=yes,scrollbars=yes,toolbar=no,menubar=no,location=no ,width=500px,height=500px')" href="javascript:void(0)"><FONT size=3><FONT size=1>نظر بدهید</FONT> </FONT></A></FONT></P></TD></TR> <TR> <TD> <P><IMG alt="" hspace=0 src="http://irapic.com/uploads/1234986897.jpg" align=right border=1><FONT size=2><STRONG><FONT color=#0000ff>داستان کوتاه کوتاه / جمعه ها /</FONT> <FONT color=#ff0000>روشنک مرادی</FONT></STRONG></FONT></P> <P><FONT size=1>جمعه ها کارش اینه که ساعت 4:11 بعد از ظهر بشه, شنل سرمه ایش رو روی لباس خوابش تنش کنه, کلاه کج مشکی اش رو بذاره روی موها ی نه چندان بلند قهوه ایش , لباس هاش رو از این جهت این طوری انتخاب می کنه که توشون راحته...</FONT></P> <P><A href="http://zagrosstory.blogfa.com/post-173.aspx" target=_blank><FONT size=1>ادامه مطلب</FONT></A><FONT size=1>                                             </FONT><A onclick="javascript:window.open('comments/?blogid=zagrosstory&postid=173&timezone=12642','blogfa_comments','status=yes,scrollbars=yes,toolbar=no,menubar=no,location=no ,width=500px,height=500px')" href="javascript:void(0)"><FONT size=1>نظر بدهید</FONT> </A></P></TD></TR> <TR> <TD> <P><FONT size=2><IMG alt="" hspace=0 src="http://irapic.com/uploads/1234976937.jpg" align=right border=1><STRONG><FONT color=#0000ff>داستان کوتاه کوتاه / دسته گلی برای عروسی/</FONT> <FONT color=#ff0000>بهزاد بهنیا</FONT></STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=1>داور چهارم تابلو را با لای سر برد. شماره اش را که دید فهمید باید تعویض شود. عرق سردی بدنش را گرفت . به خنده های مادلن فکر می کرد و قولی که داده بود .</FONT><FONT size=1>عزیزم فردا بخاطر تو و واسه اینکه جشن نامزدی مون رو کامل کنم گل می زنم ...</FONT></P> <P dir=rtl><A href="http://zagrosstory.blogfa.com/post-167.aspx" target=_blank><FONT size=1>ادامه مطلب</FONT></A><FONT size=1>                                             <A onclick="javascript:window.open('comments/?blogid=zagrosstory&postid=167&timezone=12642','blogfa_comments','status=yes,scrollbars=yes,toolbar=no,menubar=no,location=no ,width=500px,height=500px')" href="javascript:void(0)"><FONT size=3><FONT size=1>نظر بدهید</FONT> </FONT></A></FONT></P></TD></TR></TBODY></TABLE> Wed, 18 Feb 2009 11:52:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=zagrosstory&postid=183 zagrosstory http://zagrosstory.blogfa.com/post-183.aspx http://zagrosstory.blogfa.com/post-182.aspx <P dir=rtl><B><FONT color=#0000ff>آفرينش‌های ادبی حوزه هنری استان ايلام، اولین دوره‌ی جشنواره‌ی داستان‌ کوتاه منطقه‌ای «راوي» با حضور داستان نویسان استان‌های (ایلام- کرمانشاه-کردستان-همدان-لرستان-آذربایجان غربی- خوزستان-مرکزی) برگزار می‌كند.</FONT></B><BR><BR>علاقه‌مندان ضمن توجه به رعايت نكات ذيل مي‌توانند آثار خود را به دبیرخانه‌ی جشنواره ارسال نمايند: <BR>شرايط شركت در جشنواره: <BR>-جشنواره در دوبخش آزاد و موضوعي برگزار مي شود <BR>- بخش موضوعي شامل داستان هاي كوتاه با مضامين عاشورايي و شهادت مي باشد <BR>- هر نويسنده مي تواند حداكثر سه داستان در هر بخش به دبيرخانه ي جشنواره ارسال نمايد <BR>- آثار ارسالي نبايد بيش‌تر از 8 صفحهA4 باشند. <BR>- آثار به صورت خوانا و ترجيحا تايپ شده و در یک روی کاغذ A4 ارسال شوند. <BR>- از ارسال مقاله، خاطره و قطعه‌‌ی ادبی خودداري فرماييد. <BR>- به 3نفر برگزیده‌ی جشنواره در هر بخش جوايز ارزشمندي اهدا مي شود <BR>-داوري آثار توسط سه نفر از نويسندگان برجسته كشور انجام مي شود . <BR>- آثار ارسالي نبايد از برگزيده هاي جشنواره هاي ديگر باشند.. <BR>- آثار منتخب در مجموعه‌ای چاپ خواهند شد. <BR>-مشخصات کامل نویسنده شامل نام و نام خانوادگی نشانی و تلفن بر روی هر اثر ذکر گردد. <BR>- مهلت ارسال آثار تا تاريخ ۲۶ اسفند ماه 87 است، آثاري كه پس از تاريخ مقرر ارسال گردند در مسابقه شركت داده نمي‌شوند. <BR>- اختتامیه جشنواره در بهار سال ۸۸ برگزار خواهد شد <BR><BR><B>طریقه ی ارسال آثار:</B> <BR>- علاقمندان مي توانند آثار خود را به نشاني ايلام-صندوق پستي 133-69315-دبيرخانه جشنواره داستان كوتاه راوي - <BR>و یا به ایمیل: jalil313@yahoo.com <BR>شماره تماس: ۰۹۱۸۳۴۱۲۲۹۱</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>/////////////////////////////////////////////////////////</P> <P dir=rtl><B><FONT color=#0000ff>برگزیدگان جشنواره شعر و داستان آدم برفی ها</FONT></B></P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>داوران جایزه ادبی آدم برفی ها نتیجه نهایی نخستین دوره مسابقه ادبی آدم برفی ها را به این شرح اعلام می کنند: </P> <P dir=rtl> توجه: با توجه به مشترک بودن برخی رتبه ها در رشته داستان ده نفر و در رشته شعر یازده نفر معرفی گردیده اند.</P> <P dir=rtl> <B>در بخش داستان</B></P> <P dir=rtl> <B>رتبه اول:</B> یوسف ( خلیل رشنوی)</P> <P dir=rtl><B>رتبه دوم:</B> تبلیغی  برای خودکار  بیک  یا در مسلخ عشق (آناهیتا اوستایی)</P> <P dir=rtl><B>رتبه سوم مشترک:</B> زال ( نظام حقی آبی) و خاطرات فراموش شده ( فرشته نوبخت)</P> <P dir=rtl><B>رتبه چهارم مشترک:</B> ناشناس در این داستان( فاطمه اختصاری)، پیری در سه خط ( مهدی عباسی)</P> <P dir=rtl><B>رتبه پنجم:</B> مرده ی شماره ۱۷( مرضیه ترکمانی)</P> <P dir=rtl><B>رتبه ششم:</B> فوتبال وسط حمام( محمود قلی پور)</P> <P dir=rtl><B>رتبه هفتم:</B>از شما چه پنهان خواب یک مونولوگ طولانی دیدم( میلاد ظریف)</P> <P dir=rtl><B>رتبه هشتم:</B> قار( علیرضا لبش) </P> <P dir=rtl> <B>در بخش شعر </B></P> <P dir=rtl> ـ بنا بر تشخیص داوران یازده نفر اعلام می شود</P> <P dir=rtl> ـ هیچ اثری ویژگی کسب رتبه به تنهایی را ندارد .</P> <P dir=rtl> <B>رتبه اول مشترک: </B></P> <P dir=rtl> وحید نجفی ـ فاطمه اختصاری ـ سیدرضا خاتمی ـ  الهام میزبان ـ محمد قائدی</P> <P dir=rtl> <B>رتبه دوم مشترک:</B></P> <P dir=rtl>  مصطفی غضنفری ـ مجید عزیزی-محسن عاصی </P> <P dir=rtl> <B>رتبه سوم مشترک:</B></P> <P dir=rtl> آرش معدنی پور- پریا تفنگ سازـ صدرالدین انصاری</P> <P dir=rtl> سه نکته مهم و پایانی از بیانیه هیات داوران که در شماره اسفند آدم برفی ها به تفصیل منتشر خواهد شد:</P> <P dir=rtl> ـ در هر حال در هر داوری، بخش مهمی از آراء در هر مسابقه ادبی به سلیقه شعر و داستان خوانی داوران مربوط می شود و نتایج کنونی به معنی برتری مطلق آثار برگزیده شده و یا رد و انکار آثار برگزیده نشده نیست. چه بسا در مسابقه ای دیگر و با داورانی دیگر نتایج داوری همین آثار یکسره متفاوت باشد.</P> <P dir=rtl> ـ داوری آثار با کد و بدون نام نویسنده انجام شده و نتایج نهایی پس از رایزنی با همه داوران به ثبت رسیده است.</P> <P dir=rtl> ـ اعتراض به نتایج کنونی بی ثمر خواهد بود و نتایج غیر قابل تغییر است .</P> <P dir=rtl> داوران </P> <P dir=rtl> میراحمد میراحسان- علیرضا محمودی ایرانمهر- سید مهدی موسوی- مصطفی جلالی فخر ـ رضا کاظمی</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><STRONG>/////////////////////////////////</STRONG></P> <P dir=rtl><FONT color=#ff0000><STRONG>مراسم پاياني هفتمين دوره‌ي جايزه‌ي</STRONG><STRONG> </STRONG><STRONG>داستان كوتاه‌نويسي صادق هدايت (پنج‌شنبه، 24 بهمن‌ماه) برگزار شد</STRONG></FONT><STRONG><FONT color=#ff0000>.</FONT> </STRONG></P> <P dir=rtl>به گزارش خبرنگار بخش ادب خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)،<STRONG> </STRONG><STRONG>در اين مراسم،</STRONG> <STRONG>غلامحسين دهقان با داستان</STRONG><STRONG> «</STRONG><STRONG>مرده‌كشي» تنديس هفتمين دوره‌ي جايزه‌ي‌ ادبي هدايت را از آن خود كرد و نرگس رستمي</STRONG><STRONG> </STRONG><STRONG>با داستان «پير»، شهلا شهابيان با داستان «درد» و محمدمهدي ابراهيمي با داستان</STRONG><STRONG> «</STRONG><STRONG>هويت مجهول»، بدون رتبه‌بندي، لوح افتخار جايزه‌ را با داوري سپيده شاملو، هرمز</STRONG><STRONG> </STRONG><STRONG>رحيميان و حسين قديمي (در مرحله‌ي دوم) دريافت كردند</STRONG>. </P> <P dir=rtl>همچنين<STRONG> </STRONG><STRONG>جهانگير هدايت</STRONG> - دبير جايزه - با اشاره به اين‌كه در پنج دوره‌ي اول، اين برنامه در خانه‌ي هنرمندان برگزار مي‌شده و از دوره‌ي گذشته به شكل خصوصي برگزار شده است، علت آن را پيدا نكردن مكاني براي برپايي مراسم به شكل عمومي عنوان كرد. </P> <P dir=rtl>او يادآور شد: كتاب‌هاي صادق هدايت نمي‌توانند مانند گذشته چاپ ‌شوند. خانه‌ي او هنوز زباله‌داني بيمارستان است و لوازمش در زيرزمين موزه‌ي‌ رضا عباسي خاك مي‌خورد؛ بعضي‌هايش از بين رفته است، بعضي‌هايش دارد خراب مي‌شود و بعضي‌هايش هم مفقود شده است. </P> <P dir=rtl>دبير جايزه‌ي هدايت با اعلام اين خبر كه بنيادي در اروپا تمام كتاب‌هاي صادق هدايت را به زبان فارسي منتشر مي‌كند، يادآور شد: اين كتاب‌ها به‌صورت يك سري از سوي اين بنياد منتشر مي‌شود. اولين جلد، داستان‌هاي كوتاه هدايت است كه شامل 42 داستان اوست و يك‌سري از داستان‌ها كه چاپ نشده‌اند. اين اثر در 600 صفحه و يك جلد منتشر شده است. سايت آمازون هم لينك آن را در سايتش قرار داده است. همچنين سايت صادق هدايت به انگليسي فعال شده است. </P> <P dir=rtl>برادرزاده‌ي صادق هدايت ادامه داد: جلد دوم اين كتاب‌ها، طنز‌هاي هدايت است كه مقدار زيادي از كارهايش انجام شده است و تا چند هفته‌ي‌ ديگر منتشر خواهد شد. جلد سوم نيز «بوف كور» است كه ابعاد وسيع‌تري دارد و دست‌نوشته‌ي موجود هدايت از «بوف كور» كه در هند آن‌را نوشته و تكثير كرده است، به همراه نسخه‌ي تايپ‌شده در اين مجلد خواهد آمد. مجموعه‌ي اين كتاب‌ها هفت يا هشت جلد خواهد بود. </P> <P dir=rtl><STRONG>خسرو سينايي</STRONG> نيز در اين مراسم درباره‌ي دو واژه‌ي «اگزوتيك» و «اكلكتيك» توضيحاتي ارائه داد و با استفاده از آن‌ها، به توضيحاتي درباره‌ي صادق هدايت و آثارش پرداخت. </P> <P dir=rtl>اين فيلم‌ساز با اشاره به واژه‌ي اگزوتيك گفت: اين واژه را مي‌توان به معناي بيگانه ترجمه كرد. بسياري از پديده‌هاي اگزوتيك براي گسترش يك فرهنگ بوده است و هرچقدر ارتباط ملل با هم بيش‌تر شده، امكان استفاده‌ي اشيا و پديده‌هاي اگزوتيك بين فرهنگ‌ها افزايش يافته است. </P> <P dir=rtl>او در ادامه يادآور شد: استفاده از اگزوتيسم، نوعي ساختار است كه امكانات استفاده‌ي هنري را افزايش مي‌دهد. </P> <P dir=rtl>سينايي در ادامه‌ي بحثش، به واژه‌ي اكلكتيسم (پراكنده‌گزيني) اشاره كرد و يادآور شد: اكلكتيك يعني پديده‌هاي پراكنده را انتخاب كنيم و بعد با خلاقيت شخصي، از آن اثري به‌وجود آوريم. مثلا «داداييست»‌ها عكس‌هاي مختلف را انتخاب مي‌كنند تا يك اثر هنري خلق كنند؛ بنابراين مكتب اكلكتيسم يك مكتب فلسفي است. در اين مكتب فلسفي، شما اجزاي مختلف را انتخاب مي‌كنيد و اثري را مي‌سازيد. اين مكتب در هنر و ادبيات اروپا تأثير خاص خود را دارد. </P> <P dir=rtl>او متذكر شد: اين اجزا در دست نويسنده و هنرمند مانند مصالح ساختماني است؛ اما اين مصالح نيست كه ساختمان را مي‌سازد؛ بلكه ذهن خلاق معمار است كه آن را مي‌سازد. «بوف كور» هدايت را نيز مي‌توان بر اين اساس خواند و رويش دقت كرد. </P> <P dir=rtl>سينايي با اشاره به فيلم «گفت‌وگو با سايه» درباره‌ي هدايت متذكر شد: من در اين فيلم، نگفتم صادق هدايت تقليد مي‌كند؛ گفته‌ام منابعي كه ذهن او را تغذيه كردند، براي اين‌كه «بوف كور» را خلق كند، كجاها مي‌توانسته باشد. </P> <P dir=rtl>اين كارگردان سينما تأكيد كرد: هدايت مانند سيم حساسي بود، وقتي سيم حساسي به ارتعاش درمي‌آيد، سيم كناري هم شروع به لرزيدن مي‌كند. هدايت براي من چنين موجودي است. با چيزي كه در اطرافش حركت مي‌كند، به ارتعاش درمي‌آيد. او يك شخصيت يك‌بعدي نبود. در كنار مطالعه‌ي فراوان، شنونده‌ي جدي موسيقي كلاسيك بود و با نقاشي هم سرو‌كار جدي داشت. به كرات به سينما مي‌رفت. شايد اگر او الآن بود، ترجيح مي‌داد سينما‌گر مي‌شد؛ زيرا جوشش درونش را از طريق سينما مي‌توانست نشان دهد. </P> <P dir=rtl>او با اين پرسش كه چرا «بوف كور» يكي است و بعد‌ها به سبك هدايت تبديل و دنبال نشده است، توضيح داد: «بوف كور» روال متداول داستان‌سرايي را كه خواننده‌ي آن زمان عادت داشته است، نداشت. </P> <P dir=rtl>خسرو سينايي سپس با اشاره به شباهت «بوف كور» هدايت با سمفوني فانتاستيك هكتور برليوز متذكر شد: هدايت به موسيقي علاقه‌مند بود، موسيقي كلاسيك و رمانتيك را مي‌شناخت؛ بنابراين بايد سمفوني فانتاستيك را شنيده باشد، كه در آن، موسيقي‌دان در پنج موومان از عشق سخن مي‌گويد. در يكي از موومان‌ها، معشوق را مي‌كشد و در موومان‌ آخر معشوق به زن جادوگر تبديل مي‌شود؛ همان چيزي كه هدايت در «بوف كور» به آن پرداخته است، كه زن معشوق به زن اثيري و جادوگر تبديل مي‌شود و ما پيش‌تر تبديل زن معشوق به زن جادوگر را 100 ‌سال زودتر در سمفوني فانتاستيك ديده‌ايم. </P> <P dir=rtl>او در پايان تصريح كرد: در «بوف كور»، هدايت را تنها از طريق ادبيات جست‌وجو نكنيم. او مانند يك ديگ جوشان خلاقيت است كه جنبه‌هاي مختلف هنر در ادبياتش، بخصوص در «بوف كور»، مطرح مي‌شود. </P> <P dir=rtl>در پايان، <STRONG>بيانيه‌ي هيأت‌داوران</STRONG> توسط<STRONG> </STRONG><STRONG>حسين قديمي</STRONG> خوانده شد، كه در آن آمده بود: در هفتمين دوره‌ي مسابقه‌ي داستان كوتاه صادق هدايت، 600 داستان به دفتر صادق هدايت ارسال شد. اين داستان‌ها از سوي نويسندگان جوان از سراسر كشور و ايرانيان مقيم خارج از كشور ارسال شده‌اند و اكثر آن‌ها توسط اينترنت به سايت صادق هدايت و سايت سخن فرستاده شده‌اند. پس از مرحله‌ي اول داوري، تعداد 81 داستان به مرحله‌ي دوم راه يافتند. در مرحله‌ي دوم، كار داوري را سپيده شاملو، هرمز رحيميان و حسين قديمي به عهده داشتند. از ميان داستان‌هاي رسيده به مرحله‌ي دوم، 30 داستان برتر، انتخاب و از ميان آن‌ها 10 داستان به عنوان برنده‌هاي احتمالي داستان انتخاب شدند. </P> <P dir=rtl>در ادامه‌ي اين بيانيه عنوان شده بود: بررسي داستان‌ها نشان مي‌دهد 70درصد داستان‌ها از آن آقايان و 30درصد آن‌ها از آن خانم‌ها بوده است و همين منوال در ميان 10 داستان برتر نيز ديده مي‌شود. از ديدگاه انواع داستان، 5 درصد داستان‌ها به موضوعات اروتيك، 5 درصد به موضوعات شاد و طنز و 60 درصد به موضوع‌هاي اجتماعي پرداخته‌اند. آن‌چه در ميان داستان‌هاي امسال ملاحظه مي‌شود، آن است كه 30 درصد از داستان‌ها از مرگ و نگون‌بختي و كشت‌وكشتار سخن مي‌گويند، كه افزايش چشم‌گيري را در مقايسه با سال‌هاي قبل نشان مي‌دهد. </P> <P dir=rtl>همچنين اشاره شده بود، در هفت سال گذشته، در مسابقه‌ي داستان كوتاه صادق هدايت، حدود شش‌هزار نفر شركت كرده‌اند. </P> <P dir=rtl>در اين مراسم، داستان «آبجي خانوم» هدايت توسط ناهيد كبيري و حامد سيد اجرا شد و سيمين بهبهاني نيز شعر خواند. </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>///////////</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><FONT color=#ff0000><B>  </B><B>برگزيدگان "دومين جشنواره داستان انقلاب" معرفي شدند</B></FONT><B></B></P> <P dir=rtl>برگزيدگان "دومين جشنواره داستان انقلاب" در مراسمي با حضور معاون فرهنگي وزير فرهنگ و ارشاد اسلامی، معرفي شدند. "گل سنگ" نوشته سيد هاشم حسيني، "فصل كبوتر" به قلم حسين فتاحي و "تفنگ پدر بر بام‌هاي تهران" اثر حسن بهرامي،‌ به ترتيب به عنوان رتبه‌هاي اول تا سوم بخش "رمان" و "پشت پا" نوشته كبري زارع پاكدل، "كلاه پهلوي" نوشته كامران جباري و "چقدر حرف نمي‌زند" اثر هاجر هدايت، به عنوان رتبه‌‌هاي اول تا سوم بخش "داستان كوتاه" دومين جشنواره داستان انقلاب، معرفي شدند. /</P> <P dir=rtl>به گزارش خبرگزاري كتاب ايران(ايبنا)، مراسم اهداء جوایز دومين جشنواره داستان انقلاب اسلامي، با حضور محسن پرويز، معاون فرهنگي وزير فرهنگ و ارشاد اسلامی در حوزه هنري سازمان تبليغات اسلامي آغاز شد. <BR><BR>اميرحسين فردي، دبير دومين جشنواره داستان انقلاب و احمد دهقان، فيروز زنوزي‌جلالي، محمدكاظم مزيناني، خسرو باباخاني و محمد ناصري، داوران اين جشنواره‌اند. <BR><BR>در مراسم پاياني "دومين جشنواره داستان انقلاب" و بر اساس راي هيات داوران، رمان‌هاي "گل سنگ" نوشته سيد هاشم حسيني، "فصل كبوتر" به قلم حسين فتاحي و "تفنگ پدر بر بام‌هاي شهر" اثر حسن بهرامي،‌ به ترتيب رتبه‌هاي برگزيده، برتر وتقديري بخش "رمان" دومين جشنواره داستان انقلاب را به خود اختصاص دادند و 9 و 6 و 3 ميليون تومان جايزه گرفتند. <BR><BR>همچنين داستان‌هاي كوتاه "آش پشت پا" نوشته كبري زارع پاكدل، "كلاه پهلوي" نوشته كامران جباري و "چقدر حرف نمي‌زند" اثر هاجر هدايت، به عنوان رتبه‌هاي برگزيده، برتر وتقديري بخش "داستان كوتاه" دومين جشنواره داستان انقلاب، معرفي شدند و به ترتيب 2 و 5/1 و يك ميليون تومان جايزه گرفتند. <BR><BR>زنده‌ياد نادر ابراهيمي، حسين فتاحي، ابراهيم حسن‌بيگي، علي‌اكبر والايي، داوود غفارزادگان و فرهاد حسن‌زاده نيز به پاس تلاش در زمينه تدوين داستان‌هاي انقلابي كودك و نوجوان، در بخش ويژه انقلاب اسلامي با عنوان "نويسندگان تقديري ادبيات داستاني نوجوانان"، مورد تقدير قرار گرفتند.</P> <P dir=rtl>////////////////////////</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><B><A href="http://www.louh.com/content/2685/default.aspx" target=_self><FONT color=#ff0000>فراخوان نخستین جشنواره ادبی داستان كوتاه كوتاه هفت سین</FONT></A></B><B></B></P> <P dir=rtl>آن هنگام كه خورشید درخشان عالمتاب، چهره ی دلربای خود را در بامداد نخستین روز سال نو نمایان می كند و آن هنگام كه نسیم بهاری با بوی خوش نو گلان نو شكفته از راه می رسد و با ترانه مرغان آسمان هم آواز می شود، روز نو، روز تولد دوباره جهان هستی، نوروز آغاز می شود، روزی كه طبیعت جامه سبز برتن می كند و چشمه ی زلال و هستی بخش الطاف خداوندگار جوشان می شود و چرخ بزرگترین جشن ملی ایرانیان، جشن نوروز را به گردش در می آورد.  <BR><BR>به مناسبت فرارسیدن این فرخنده روز، نوروز، نخستین جشنواره ادبی داستان كوتاه كوتاه تحت عنوان <B>«هفت سین»</B>  با هدف باروری و شكوفایی خلاقیت های ادبی و فراهم ساختن بستری مناسب برای رشد و ارائه آثار نویسندگان توانمند این مرز و بوم و حمایت از نوآوری در زمینه ادبیات داستانی، به ویژه «داستان كوتاه كوتاه» با اعلان این فراخوان ادبی، شروع به كار می كند. </P> <P dir=rtl><BR><B><BR></B><B>* شرایط آثار ارسالی</B><BR>- داستان ها باید در قالب داستان كوتاه كوتاه نوشته شده و فرستاده شوند. <BR>- تعداد كلمات انتخاب شده برای هر داستان، حداكثر 150 كلمه است. <BR>- هر نویسنده می تواند حداكثر سه عنوان داستان كوتاه كوتاه خود را ارسال نماید.<BR>- هر داستان كوتاه كوتاه باید براساس یكی از موضوعات زیر نوشته شده باشد:<BR>لحظه تحویل سال نو و كلام خداوند <BR>نوروز و مراسم و آیین های نوروزی (دید و بازدید، سفره هفت سین، چهارشنبه سوری، خرید های نوروزی، خانه تكانی، عیدی دادن و عیدی گرفتن، حاجی فیروز و ...)<BR>آغاز سال نو و پایان سال كهنه<BR> بهار و طبیعت</P> <P dir=rtl><BR><B>* تعریف داستان كوتاه كوتاه</B><BR>داستان كوتاه كوتاه، داستانی است كه بتوان آن را در یك مكالمه كوتاه تلفنی خواند و بتوان در یك نشست، ساعت ها درباره ی آن حرف زد.</P> <P dir=rtl><BR><BR><B>* مهلت ارسال آثار</B><BR>- آثار مكتوب باید تا تاریخ 23 اسفند 87  ارسال شوند.</P> <P dir=rtl><BR><BR><B>* زمان اعلام نتایج داوری</B><BR>- روز هفتم فروردین ماه 1388</P> <P dir=rtl><BR><BR><B>* نحوه ارسال آثار </B><BR>- داستان ها باید بر روی صفحه (word) با فونت (Tahoma) و با سایز 14 تایپ شده و به همراه نام و نام خانوادگی، آدرس اینترنتی (ایمیل) و شماره تلفن نویسنده متقاضی شركت در جشنواره به آدرس اینترنتی <B><U>dastan@louh.com</U></B> ارسال گردد.<BR><BR>بدیهی است از آثار منتخب در نخستین جشنواره ادبی داستان كوتاه كوتاه <B>«هفت سین»</B> از طرف سایت لوح تقدیر به عمل خواهد آمد.</P> <P dir=rtl> </P> Wed, 18 Feb 2009 11:18:02 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=zagrosstory&postid=182 zagrosstory http://zagrosstory.blogfa.com/post-182.aspx http://zagrosstory.blogfa.com/post-181.aspx <P dir=rtl>لبهای خندان توی دست</P> <P dir=rtl>خلیل رشنوی</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>خبر مثل بمب توی گروهان ترکید . رزمنده ها از هر طرف به سمت آسایشگاه ما می دویدند . جایی که من خودم را از سقفش آویزان کرده بودم . هرلحظه ازدحام سربازان بیشتر می شد . بیشتر . طوری که دیگر نمی توانستند تو بیایند . رزمنده ها با چشم هایی که انگار می خواستند بیرون بزنند به جنازه ام خیره بودند که آرام دور خودش می چرخید . زبانم به طرز وحشتناکی از گوشه لبم بیرون زده بود . ندیده بودم کسی گریه کند . ندیده بودم . به همه حق می دهم . چون با هیچکدام از آن ها نتوانسته بودم صمیمیتی هرچند کوچک داشته باشم . یا بهتر است بگویم نتوانسته بودند . انبوه جمعیت شکافت و فرمانده هیکل درشتش را به درون کشاند . به جنازه ام نگاه کرد و گفت : </P> <P dir=rtl>- این بیچاره رو بیارید پایین . زود . بقیه هم برگردند سر کارهاشون . سینما که نیومدید ؟ </P> <P dir=rtl>سربازها آرام آرام آسایشگاه را ترک می کردند و هم زمان هوای خنک و پر از اکسیژن بیرون جاری می شد . فرمانده پتو پلنگی ام را برداشت  و انداخت روی جنازه ام . انگشت های کلفتش را روی چشم هایم کشید . پلک هایم چسبیدند به هم . احساس می کرد با چشم هایم به او زل زده ام . به او زل زده بودم . اولین خاطره ای که از فرمانده به یاد داشتم از همین دست هایش بود . با همین دست های کت و کلفتش چنان کوبیده بود پس گردنم که چند قدم به جلو پرت شدم . </P> <P dir=rtl>- اینجوری می خوای عراقیا رو بکشی ؟ دوباره امتحان کن . </P> <P dir=rtl>و من دوباره افتادم و نتوانستم عرض نردبان را با کمک دست هایم طی کنم . سر چهارمین پله دست هایم شل می شد و می افتادم . فرمانده وزن زیادی داشت . انگار که زیر پوستش را باد کرده باشی کلفت بود . ولی به راحتی دست های پهنش را به پله ها گره می زد و نردبان را تا آخر می رفت . اولین بار که فرمانده را دیدم یاد معلم فیزکمان افتادم . او هم کت و کلفت بود و بادکرده . گچ را که توی دست هایش می گرفت لابه لای انگشت هایش گم می شد . کیف می کرد وقتی پیچیده ترین معادله ها را برایش حل می کردم .به من لقب یوسف انیشتن داده بود . </P> <P dir=rtl>از دست هایم بدم می آید . حتی دست های کت و کلفت فرمانده را از دست های معمولی خودم بیشتر می پسندم . شکل دست هایش باعث شده که تصویر آنان در ذهن آدم برای همیشه بماند . وقتی که از مرخصی برمی گشتم و با من دست می داد دوست داشت زورش را به رخم بکشد . چنان دستم را محکم می فشرد که احساس می کردم هرلحظه ممکن است استخوان های دستم خرد شوند . </P> <P dir=rtl>- چطوری ضعیفه ؟ </P> <P dir=rtl>با بی رحمی تمام من را ضعیفه صدا می زد .خیلی سعی می کردم به روی خودم نیاورم ولی آخرش گوشه لب هایم جمع می شد . تقریبن در تمام کارهای سخت و خشن ناتوان بودم . برای همین در بخش تدارکات از من استفاده می شد . دفتری دستم داده بودند تا ورود و خروج وسایل و تجهیزات را یادداشت کنم . فرمانده دست راستم را که بیرون افتاده بود زیر پتو انداخت . شاید او هم به این فکر می کرده که چه دست های معمولی و ساده ای داشته ام . دست های مرتضا هم ساده بودند . اما این سادگی به خاطر حرفه اش بود . تار می زد . هرگز نفهمیدیم که تارش را چطور آورده بود پادگان . فرمانده خردش کرد . خردش کرد روی تانکر آب و گفت : </P> <P dir=rtl>- اینجا جبهه اس نه مطرب خونه . خاک اینجا مقدسه . این آشغال ها ، فرشته ها رو از  آسمون اینجا فراری</P> <P dir=rtl> می دن . </P> <P dir=rtl>دست های مرتضا بیشتر شبیه دست های یک دختر بودند . ظریف و سبک . مرتضا می گفت : اکثر نوازنده ها دست های ظریف و دخترانه ای دارند . </P> <P dir=rtl>اولین تصویری که بعد از شنیدن نام کسی درذهنم ساخته می شد شکل دست هایش بود . مثلن دست های مادرم پر از ترک های ریز بود . نتیجه سال ها شست و شوی رخت و لباس . دست های پدرم زبر بود وخشن از بس با ملات و سیمان و گچ سر و کار داشت . برادرم میثاق شصت های بی ریختی داشت یا شاهرخ پسرعمه ام یک انگشت اضافه داشت . شاهرخ یازده انگشتی صدایش می کردیم . میرزا گدای سر خیابانمان اصلن دست نداشت . آن عراقی که برای تجسس آمده و گیر افتاده بود کف دستش یک سوراخ بود . بچه ها با تیر زده بودند برای همین نمی شد دستهایش را بست ، درد می کشید و آه و ناله راه می انداخت . طنابی دور گردنش انداخته بودند و کشان کشان به پادگان آوردند . همانطور که راه می رفت ردی از خون پشت سرش حرکت می کرد . </P> <P dir=rtl>کابوس دست های سوراخ بعد از دیدن همان عراقی بود که توی خوابهایم پیدا شد . گاهی دستی طلایی رنگ را می دیدم که از آسمان به سمتم می آمد . شبیه پنچه های طلایی که ایام محرم تک علامت ها نصب می کنند . خوب که نزدیک می آمد می دیدم کف آن دست نورانی سوراخی دارد که از لبه هایش خون چکه می کند . بعد جلوتر می آمد و صورتم را می پوشاند در حالی که دماغم از سوراخ خون چکانش بیرون می زد . شبیه صحنه هایی که نظامی ها جلوی دوربین فیلمبرداری دست دراز می کنند . همه جا تاریک می شد یکهو و من از خواب می پریدم . </P> <P dir=rtl>دست های مهری . زیباترین دست هایی بود که تا به حال دیده بودم . دو دست سفید .  تراش خورده بودند و ظریف . دست هایش را که می گرفتم دنیا جور دیگری می شد . آنقدر دست های خودم را حقیر می دیدم که دوست نداشتم با آن ها صورت و لبهای نرم مهری را لمس کنم یا روی بازوهایش دست بکشم . بیشتر دوست داشتم او این کارها رابکند . جز به جز دست هایش را می شناختم . بند به بند . شیار به شیار . ده لب خندان توی دست هایش بود . منظورم وسط بند اول و دوم تمام انگشتهایش است . جایی که انگشت ها به سمت داخل باز وبسته می شوند . شیارهایش شبیه لب هایی بودند که می خندیدند . بر عکس لب های توی دست من که همیشه انگار از وحشت باز شده اند . سال ها می شد که با دست هایش آشنا شده بودم . از همان سال هایی که مادرش خواسته بود توی درس ها کمکش کنم . به محضی که مادرش اتاق را ترک می کرد همدیگر را می بوسیدیم . حتی چند ثانیه هم کفایت می کرد . بزرگتر که شدیم و پشت لبهای من سبز شد و صورت مهری جوش زد مادرش دیگر صلاح نمی دید به خانه آن ها بروم . برای همین دیدار می افتاد نیمه شب ها که همه خواب بودند . حیاط خانه ما قرار می گذاشتیم . مهری می ترسید که وقت بالا رفتن از دیوارشان پایین بیفتم برای همین خودش از دیوار بالا می کشید . دستش را می گرفتم و ساعت ها برایش شعر می خواندم . تمام شعرهای کتاب ادبیاتمان را از حفظ برایش می خواندم و مهری که خوشش آمده بود می پرسید که چطور این شعر ها را از بر شده ام و من جواب می دادم ( نمی دانم . )</P> <P dir=rtl>نمی دانستم . فقط می دانستم برای حفظ کردن یک شعر کافی است دو یا سه بار آن را بخوانم. توی ذهنم می ماند . محبوب همه معلم ها بودم جز معلم ورزش . طاقت تمرینات سنگینش را نداشتم . حتی گاهی اوقات بالا می آوردم . هیچوقت نمره خوبی از درس ورزش نیاورده بودم . دلیل آن برمی گشت به بیماری سختی که سال ها پیش به آن دچار شده بودم . بیماری آنقدر شدید بود که یکسال از درس خواندن عقب افتادم و باعث شده بود بدنی ضعیف و ناتوان داشته باشم . همین یکسال مسیر زندگیم را تغییر داد . دیپلم که گرفتم می خواستم کنکور ثبت نام کنم گفتند نمی شود . گفتند اول باید خدمت سربازی ام را تمام کنم . به مهری قول داده بودم مهندسی عمران قبول شوم . شرایط بدی بود . به کشور حمله شده بود . همه می گفتند کلاس درس من توی خط مقدم جبهه است . اما خودم خوب می دانستم . خوب می دانستم برای جنگیدن ساخته نشده ام . </P> <P dir=rtl>فرمانده هنوز نشسته بود کنار جنازه ام . همیشه با نشستن مشکل داشت . آنقدر توی پاهایش گوشت جمع شده بود که  جریان خونش را بند می آورد و پاهایش خواب می رفت . به همین دلیل دائم طرز نشستنش را تغییر می داد . آن روز که توی چادر فرماندهی با هم رسته هایش صحبت می کرد باز پایش خواب رفته بود . صدایشان از سوراخ و درزهای دیوار تا توی اتاق تدارکات هم می آمد. یکی از فرماندهان به شوخی گفت : </P> <P dir=rtl>- چقدر وول می خوری ؟ خب بذارش زمین یه کم آروم بگیره . </P> <P dir=rtl>صدای خنده فرماندهان بالا آمد . فرمانده گفته بود ( در عملیاتی که در پیش است به من نیاز دارد ) همه مخالفت کرده بودند که من به دردش نمی خورم و خودم را به کشتن می دهم . فرمانده جواب داده بود : </P> <P dir=rtl>- واسه بی سیم چی می خوامش . سرباز مال میدون جنگه نه لای پتو .</P> <P dir=rtl>مگر می شد فرمانده چیزی را اراده کند و به دست نیاورد ؟ موافقت فرماندهان دیگر را که گرفت رو به اتاق تدارکات داد زده بود:</P> <P dir=rtl>- یوسف ؟ </P> <P dir=rtl>دستش را به آرامی فشار دادم و گفتم : </P> <P dir=rtl>- جان یوسف </P> <P dir=rtl>- امشب بدترین شب زندگیمه . باورم نمی شه فردا راهی جبهه می شی . می ری بجنگی . چقدر خر بودیم که اینقد زود بزرگ شدیم . دست های تو پاکن نذار به خون آلوده بشن . یعنی ممکنه روزی که این دست ها برمی گردند خونه ، کسی رو کشته باشند ؟ </P> <P dir=rtl>و من جواب داده بودم : </P> <P dir=rtl>- هرگز ... هرگز </P> <P dir=rtl>- غلط می کنی . مگه دست خودته . فرق تو با بقیه سربازها چیه ؟ تو هم باید مثل همه شلیک کنی . بردارش . زود . </P> <P dir=rtl>می دانستم که اگر تفنگ را برندارم قضیه به جاهای باریک ختم می شود . اسلحه را برداشتم و پشت خاکریز نشستم . روبروی تک تک سربازها در فاصله هایی دور یک قوطی گذاشته بودند . آنقدر عصبانی بودم که دوست داشتم به جای آن سه فشنگی که دستمان داده بودند تفنگم را به سمت قوطی ها پرتاب کنم . فرمانده گفت : </P> <P dir=rtl>- هر کسی دو بار قوطیش رو بندازه یه هفته از پست دادن معاف میشه . همه آماده ان ؟ 3 . 2 . 1 . آتش ...</P> <P dir=rtl>اولین تیرها که شلیک شد همه قوطی ها سرجایشان بود جز قوطی روبروی من . فرمانده خنده اش گرفت : </P> <P dir=rtl>- خاک تو سر همه تون که از این ضعیفه هم کمترین . البته اگه این ضعیفه هم شانسی نزده باشه . </P> <P dir=rtl>دوباره تفنگ ها مسلح شدند . فرمانده نعره کشید : </P> <P dir=rtl>- 3 . 2 . 1 . آتش ...</P> <P dir=rtl>فقط مرتضا که کنار من شلیک می کرد قوطی اش را زده بود . فرمانده با تمسخر گفت : </P> <P dir=rtl>- نگران نباش یوسف . هنوز یه فرصت دیگه داری . </P> <P dir=rtl>عملن همه سربازها از رقابت کنار رفته بودند جز من و مرتضا . سومین گلوله ها که از تفنگ ها خارج شدند باز تمام قوطی ها سرجایشان بود جز قوطی مرتضا . مرتضا برنده شده بود و فکر می کرد که واقعن قوطی را خودش انداخته است . پوکه فشنگ هایی که شلیک کرده بودم را توی جیبم گذاشتم . می دانستم مهری از این ها خوشش می آید . توی کیسه سوغاتی هایی که برای مهری جمع کرده بودم پر بود از پوکه فشنگ و ترکش و اینجور وسیله ها . دنبال یک سوغاتی خاص بودم که بعد از مدتی پیدایش کردم . حلقه شکسته مگسک یک ژ 3 را پیدا کرده بودم . از آنجا که حلقه ترک خورده بود به راحتی توانستم به اندازه انگشت مهری تنگش کنم . روبروی آسایشگاه نشستم به سوهان کشیدنش . آفتاب، دشت را گرم کرده بود . دور دست ها کپه ای گرد و خاک حرکت می کرد . لابد غباری بود که از زیر لاستیک های یک جیپ ارتشی یا شاید هم یک آمبولانس بلند می شد . حلقه که خوب برق افتاد از توی آن خورشید را هدف گرفتم . نور آفتاب چشم را می زد . حلقه را پایین آوردم و آرام توی انگشت چپ مهری فرو کردم . مهری که ذوق کرده بود چند بار بیخ گردنم را بوسید .</P> <P dir=rtl>بعد دستی روی سرم کشید و گفت که ( با این سر کچلم خیلی بامزه شده ام . ) دست هایش را گرفتم جلوی چشم هایم و گفتم : </P> <P dir=rtl>- می دونستی کف دست چپ آدم ها نوشته 81 ؟ کف دست راستشون هم عدد 18 حک شده ؟</P> <P dir=rtl>دست ها را جلوی چشم هایش گرفت و گفت : </P> <P dir=rtl>- اصلن دقت نکرده بودم . کف دست همه آدم ها ؟ حتی عراقی ها ؟</P> <P dir=rtl>گفتم : </P> <P dir=rtl>- حتی عراقی ها ؟ </P> <P dir=rtl>پرسید : </P> <P dir=rtl>- به نظرت دلیل خاصی داره یا همینطوری تصادفن اینطوری شده ؟ </P> <P dir=rtl>گفتم : </P> <P dir=rtl>- 18 که عدد کوچیکیه منم  و 81 که عدد بزرگتریه تو . حالا کف دست هات رو به هم بچسبون . </P> <P dir=rtl>وقتی دست هایش را به هم چسباند گفتم : </P> <P dir=rtl>- حالا اون ها رو آروم باز کن . </P> <P dir=rtl>مهری انگار که پروانه ای توی دستش باشد و بخواهد آزادش کند آرام دست هایش را مثل یک کتاب باز کرد . 18 و 81 دست هایش دقیقن روی هم مماس شده بودند . گفتم : </P> <P dir=rtl>- خدا خواسته با این معجزه بگه چطور می تونه آدم کوچیکی مثل منو در کنار بزرگی مثل تو قرار بده .</P> <P dir=rtl>مهری خندید . درست مثل لب های توی دستش غش غش خندید و گفت : </P> <P dir=rtl>- دیوونه خدا </P> <P dir=rtl>انگشت های مهری از آن انگشت هایی بود که از ریشه تا انتها یک اندازه قطر داشت . خیلی از انگشت ها به ناخن که می رسند کلفت می شوند . بعضی از انگشت ها هم نوکشان باریکتر از بقیه جاهاست . اما انگشت های مهری یکدست بودند . دست هایش را که باز می کرد و انگشت هایش را تکان می داد رگ ها روی دستش به بازی می افتادند . پوستش آنقدر روشن بود که به راحتی می شد رگی که از بازویش می آمد را تا ناخن انگشت وسط ، دنبال کرد . نرسیده به بند اول همه انگشت هایش چند تار موی کوتاه و کم رنگ سبزشده بود . اثر انگشتش از مرکز به شکل بیضی هایی بود که بزرگ و بزرگ تر می شد . </P> <P dir=rtl>گفت : </P> <P dir=rtl>- دستت رو بده یوسف . </P> <P dir=rtl>دستم را به سمتش دراز کردم . آن ها را گرفت و گفت : </P> <P dir=rtl>- من نمی میرم . درسته ؟ </P> <P dir=rtl>چسبناکی خون روی دستش را حس می کردم . گفتم : </P> <P dir=rtl>- نه . تو که چیزیت نشده مرتضا . تیر فقط یه کمی پاتو خراش داده . شانس آوردی . به زودی تو رو می فرستن عقب . مداوات می کنن . </P> <P dir=rtl>گیر عراقی سرسختی افتاده بودیم  . بازمانده نیروهایشان که فرار کرده بودند با  مقاومت این رزمنده عراقی جرات گرفته و به مواضع خودشان برمی گشتند . من که ندیده بودم ولی می گفتند اگر از دست این عراقی که پشت دوشکا نشسته خلاص شویم می توانیم مواضع دشمن را فتح کنیم . می گفتند چشم های تیزی دارد و هر کدام از بچه ها که بلند می شود برای زدنش به محضی که سرش را بالا می برد گلوله ها را روی سر و گردنش خالی می کند . انگار در حین عملیات یکی از پاهایش که مصنوعی بوده شکسته می شود  ولی چند جعبه خالی مهمات را می گذارد زیر نیمه باقیمانده پایش تا بتواند تعادلش را برای شلیک کردن حفظ کند . نباید زمان را از دست می دادیم . فرمانده مستاصل بود که چه کاری می تواند بکند . تمام هیبت فرمانده جلوی من و رزمنده ها شکسته شده بود. باید از این عجز و ناتوانی او خوشحال می شدم ولی برعکس این جریان آزارم می داد . به فرمانده گفتم : </P> <P dir=rtl>- بهترین راه اینه که همه همزمان به سمتش شلیک کنن . به هر حال اون که نمی تونه همه رو بزنه . </P> <P dir=rtl>فرمانده نگاهی به چشمان نگران سربازانش کرد و گفت : </P> <P dir=rtl>- فکر خوبیه . همه مون هم زمان بلند میشیم و به سمتش شلیک می کنیم . همه مون . شنیدید ؟ یوسف تو هم یه اسلحه بردار . </P> <P dir=rtl>و در حالی که بند بی سیم را از کمرم باز می کرد به تفنگ مرتضا اشاره کرد . اسلحه را برداشتم .  بعید نبود که اگر اینکار را نمی کردم یکی از خودی ها با تیر من را بزند . همه پشت خاکریز پناه گرفتیم و با دستور فرمانده ایستادیم به شلیک کردن . سرباز عراقی همه ما را که دید جا خورد . عجولانه دوشکا را به هر سمتی می چرخاند و شلیک می کرد . هر لحظه ممکن بود بود رگبار گلوله ها از سرو سینه من عبور کند . نشانه را گذاشتم روی صورتش و تیر را خلاص کردم . عراقی پرت شد . لوله دوشکا چند تیر به سمت ابرها شلیک کرد و از صدا افتاد  . صدای فریاد شادی توی خاکریز پیچید . سربازها به باقیمانده عراقی ها هجوم بردند .  سه نفر از رزمنده های خودی را دیدم که تیر دوشکا سر و سینه شان را برده بود و جان می کندند . حس عجیب و ناشناخته ای داشتم . چیزی توی گوشم زنگ می کشید . رزمنده ها را می دیدم که به سمت خاکریزهای بعدی دشمن می دویدند و به سمت عراقی هایی که در حال فرار بودند شلیک می کردند . به سمت دوشکا رفتم . از خاکریز که بالا می رفتم لوله دوشکا را دیدم که سمت آسمان از تکش دود خارج می شد . مثل یک موجود مهیب ایستاده بود آن بالا . نزدیکش که رسیدم لوله دوشکا تکان خورد و بعد به سمت صورت من پایین آمد . روبری من که رسید ایستاد . هیچکس پشت دوشکا نبود . صدای خش خشی از پشت گونی های خاکی سنگر به گوش رسید . ناگهان سرباز عراقی روی همان یک پایش ایستاد و پنجه هایش را دو طرف بدنش باز کرد . صورت نداشت . کله اش به اندازه یک قهقهه بزرگ سوراخ شده بود . دوشکا را چسبید و رگبار کشید روی صورتم . با پشت پرت شدم و تا پایین خاکریز غلت خوردم . از خاکریز پایین آمد . از سوراخ توی صورتش صدایی شبیه به صدای قهقهه بیرون می زد . سرم را گرفت و توی سوراخ کله اش فرو کرد . همه جا تاریک شد . نمی توانستم نفس بکشم . سرم را بیرون کشید و دوباره توی سوراخ کله اش فرو کرد . دوباره و دوباره . دوباره و دوباره . </P> <P dir=rtl>نمی دانم چقد طول کشید تا رزمنده ها آمدند . شانه ام را گرفتند و به زحمت سرم را از کله عراقی بیرون کشیدند . به سختی می توانستم نفس بکشم . عراقی دست بردار نبود . هنوز هم داشت با همان یک پایش دنبالم می آمد . حتی وقتی روی برانکارد بودم و من را به سمت آمبولانس می بردند باز روی سینه ام نشسته بود و سرم را توی سوراخ کله اش فرو می کرد . هفته ها گذشت و آن عراقی رهایم نمی کرد . گاهی توی آسایشگاه که بودم  یکهو از زیر تخت پیدایش می شد سرم را توی کله اش فرو می کرد . یا شب ها که برای پرکردن آفتابه ام می رفتم یک دفعه دهنه ای که تانکر را بوسیله آن پر می کردند باز می شد و عراقی از توی آن چکه کنان بالا می آمد . باز همان کار همیشگی اش را تکرار می کرد . </P> <P dir=rtl>ولی حالا دیگر از آن عراقی خبری سمج نیست . حالا دیگر خیلی چیزها نیست . فرمانده حالا به علت قند خون بالایش رژیم گرفته و کلی وزن کم کرده . دکترها گفته اند که اگر قند خونش را کنترل نکند ممکن است پایش را از دست بدهد . او هنوز هم دوست دارد از مرز عبور کند . تقریبن هر ماه این کار را می کند . هنوز هم وقتی تورهای زیارتی را به کشور عراق می برد یاد خاطرات جنگی اش می افتد . یاد من و سربازانش و همه عراقی هایی که توانسته بود بکشد . </P> <P dir=rtl>مرتضا حالا توی مملکت برای خودش کسی شده . رادیو هر شب صدای دلنشین تارش را پخش می کند . او هنوز هم گاهی به این فکر می کند که چطور توانسته بود آن قوطی ها را بزند . پای تیر خورده مرتضا حالا کاملن خوب شده است . </P> <P dir=rtl>مهری هر روز دست یوسف را می گیرد و با او راه می رود . یکی یکی خیابان های شهر را طی می کند تا برسد به دبستان شهید هدایت زاده . جایی که یوسفش توی آن درس می خواند . شوهرش مهندس معمار است و آن ها در کنار هم احساس خوشبختی می کنند . مهری هنوز آن حلقه ، که من برایش درست کرده بودم را پیش خودش نگهداشته . هنوز هم لب های توی دستش غش غش می خندند . گاهی توی تختخواب راز اعداد کف دست را برای یوسف تعریف می کند تا پلک های پسرش سنگین شوند . سنگین شوند و یوسف به آرامی در خوابی خوش و عمیق فرو برود . </P> Wed, 18 Feb 2009 11:07:26 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=zagrosstory&postid=181 zagrosstory http://zagrosstory.blogfa.com/post-181.aspx http://zagrosstory.blogfa.com/post-180.aspx <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>طالع نحس </P> <P dir=rtl>ناهید انواری                        </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>    خانم دكتر ترگل ورگل آزمايشگاه لنگ لنگان وارد شد. درمقابل كنجكاوي خانمهاي پذيرش سري به علامـت سلام تكان داد و يكراست به سراغ سوپروايزر رفت. آقاي ميهني در پشت حايل شيشه اي كه قسمت فني را مجزا مي كـــرد، مشغول صحبت با تلفن بود.</P> <P dir=rtl>     - آقاي ميهني مگر قرار نبود پله شكسته را درست كنيد؟</P> <P dir=rtl>     آقاي ميهني همانطور تلفن به دست خندان گفت:" پله را هم درست مي كنيم. حالا مگر چي شده؟"</P> <P dir=rtl>     خنده روي لبانش خشك شد وقتي چشمش به خانمهاي پذيرش افتاد كه به علامت مرگ با انگشت نشانـــه  روي</P> <P dir=rtl>گردن خودشان خطي مي كشند. گوشي را گذاشت و مؤدبانه پرسيد: " چيزي شده؟"</P> <P dir=rtl>     تازه متوجه برق چشمان سياه و برافروختگي چهره هميشه رنگ پريده خانم دكتر شد.</P> <P dir=rtl>     - مدير ساختمان مي گويد شما درست كنيد، ما مخارجش را مي دهيم. اينقدر تعلل كرديد كه خـودم مجبـور شدم با ايشان صحبت كنم.حالا هم مثل اينكه خودم بايد بروم دنبال عمـله وبنا.</P> <P dir=rtl>     - رفت و آمد پزشكهاي بالا خيلي بيشتر از ماست. خودشان بايد درستش كنند. با اينحال چون شمـا فرموده بوديد، من به فكر بودم ولي كسي براي اين كارهاي جزئي نمي آيد.    </P> <P dir=rtl>     - شما بخواهيد،مي آيد. فقط مي گويم كه آن پله بايد تا فردا درست شـــده باشد. تا فردا. متوجهيد؟</P> <P dir=rtl>     نوك بيني عقابي آقاي ميهني بيش از پيش به سمت پايين متمايل شد. نگاه زيرك چشمان آبي اش را دزديـــد و</P> <P dir=rtl>گفت :" بله.حتما"."</P> <P dir=rtl>     خانم دكتركه سعي مي كرد شق ورق و درست راه برود به طرف اتاقش رفت و در راكه بازكرد جيغ بلندي كشيـــد.</P> <P dir=rtl>كلاغي كه لبه پنجره نشسته بود با باز شدن در به طرفش پركشيده بود.كمال آقا آچار فرانسه فورا خودش را رسانــد و</P> <P dir=rtl> كلاغ پررو را فراري داد.</P> <P dir=rtl>      خانم دكتركه ضعف كرده بود، سعي كرد دراين فاصله روي صندلي تابوره بنشيندكه پايه چرخانش روي سراميــك </P> <P dir=rtl>كف سر خورد . قبل از سقوط به ميز كار هماتولوژي تكيه دادو محلول كار رايت -گيمسا را واژگون كرد. لكـــــه بنفشي  آستين مانتو آبي خوشرنگش را تا آرنج پوشاند. </P> <P dir=rtl>     ده دقيقه بعد آرامش برقرار شده بود.خانم دكترضمن خوردن آب قند با خانم يگانه پيش كسوت قسمت پذيرش در اتاقش گپ مي زد.خانم دكتر گفت:" خيلي ضايع شد. آنهم وقتي كه مي خواستم حال آقاي ميهني را بگيرم."</P> <P dir=rtl>     ـ هيچ هم بد نشد.حسابي به دست وپا افتاده تا پله را درست كند. حقش بود. اما من به شما گفته بودم كه وقتــي</P> <P dir=rtl>شوهرتان نيست فيلم طالع نحس را نبينيد.</P> <P dir=rtl>    خانم دكتر از پشت ميز كارش بلند شد؛به كنار پنجره رفت و به لبه آن تكيه داد. خانم يگانه كه روي مبل چرمــي </P> <P dir=rtl>كنار ميز لم داده بود با مشاهده هيكل خم شده او به خودش گفت:"چقدر لاغر شده! نكند مريض است."       </P> <P dir=rtl>     ـ فيلم نبينم چه كار كنم.ديشب تا صبح هر سه قسمتش را ديدم.يعني تصادفي اين كلاغه اينجا پيدايش شد؟</P> <P dir=rtl>     ـ معلوم است كه تصادفي بوده.تقصير من است كه از اينجور فيلمها به شما قرض مي دهم. آدرس كسي كــه ازش</P> <P dir=rtl>فيلم مي خريد را كه به ما نمي گوييد تا فيلم درست و حسابي گيرمان بيايد.</P> <P dir=rtl>     ـ آدرس كه ندارد. با ساكش مي چرخد.بايد قيافه اش را بشناسيد.همه جور خلافي به همين روش آن طرفها ارايه</P> <P dir=rtl>مي شود. مي ترسم پسرت را بفرستي كار دست خودش بدهد.</P> <P dir=rtl>     ـ شما چه طوري پيدايش كرديد؟درآن طرفها! </P> <P dir=rtl>     ـ كاوه مي شناختش.منهم كه ديگر بدون فيلم اموراتم نمي گذرد. از اين جور زندگي خسته شده ام.اگر پـــــدرم</P> <P dir=rtl> مي گذاشت، محال بود اجازه بدم كاوه براي شندر غازدائم اين راه خطرناك را تا اراك برود و بيايد.خودش مي گويــد پدرت از روي حسادت من را از تو دور مي كند ولي خدا مي داند كه همين كار را چه به سختي برايش پيـدا كرد.واقعا"</P> <P dir=rtl>هم كه نمي توانستم زن يك آدم بيكار بشوم.</P> <P dir=rtl>     ـ از من مي شنوي زياد نبايد لي لي به لالاي مردها گذاشت. همين طوري هم رويشان زياد هست.آقاي مهنــدس</P> <P dir=rtl> البته خيلي آقا است ولي بهرحال مرد بايد كار بكند. از قديم گفته اند وقتي روي شانه مرد مي كوبي، بايد خاك بلند  شود.</P> <P dir=rtl>     خانم يگانه  اين دختر بي مادر را محتاج نصايح بيشتر مي دانست ولي بايد به سركارش بر مي گشت.بـه خـودش گفت:" پدرش حق دارد.آنهم اين دختر! من كه جنازه الهه را هم روي دوش چنين مردي نمي گذارم." </P> <P dir=rtl>    خانم دكتر دراتاقش را باز گذاشته بود و پرسنل را مي پاييد. ناخودآگاه منتظر سومين حادثه ناگوار بـــود. انتظارش خيلي طولاني نشد. آقاي ميهني مثل شاخ شمشاد در آستانه در ظاهر شد و خوش وخرم گفت:" لام زير ميكروسكوپ را لطفا ببينيد." معمولا اگر مجبور ميشد براي نمونه ساده اي مشورت كند، كسي را مي فرستاد وخودش گم وگـور مي شد </P> <P dir=rtl>يا كاغذهايش را زيرو رو مي كرد.دكتر جوان فكركردكه شايد توطئه اي در كار باشد.گفت:" بگذاريد باشد الان مي آيـم." </P> <P dir=rtl>و انگار كه دنبال چيزي مي گردد، كشوهاي ميزش را بازوبسته كرد.حتي پيش ازآنكه فكر كند ممكن است خوابي برايش ديده باشد، از رفتارش پشيمان شده بود.آقاي ميهني،كارشناس آزمايشگاه،ازسهامداران و بنيانگذاران آنجا بود.بــيش از </P> <P dir=rtl> از بيست سال سابقه كار داشت و خانم دكتر فقط سه سال بود كه پس از فارغ التحصيلي درآنجا به عنوان مسئول فني         </P> <P dir=rtl>شروع به كار كرده بود. قبول داشت كه چيز ها از او آموخته است.آقاي ميهني گاهي سربه سرش مي گذاشت وحـرصش </P> <P dir=rtl>را در مي آورد.با همه شوخي مي كرد.</P> <P dir=rtl>همانطور كه حدس مي زد، نمونه خون محيطي عجيب و غريبي بود.تا"خير بي فايده بود.به محض اينكـــــه پــــشت ميكروسكوپ قرار گرفت تمام بچه هاي فني دور وبرش جمع شدند و بـــا هم شروع به بحث كردند.هيچكس پيـش از    اين چنين چيزي نديده بود.شايديك جور لوسمي نادر بود. بالاخره برهان خلف كــه كاربردآن را درپاتولوژي ازاستادش آموخته بـود به دادش رسيد.از اينكه شبيه هيچ نماي طبيعي يا مرضي خون انسان نبود نتيجه گرفت كه شايد نمونــه انسان نباشدو خواست كه برگ درخواست آزمايش را برايش بياورند.درخـــــواست آزمايش نه روي سرنسخه يا بــرگ بيمه بلكه روي يك كاغذ سفيد معمولي ، نوشته شده بود.بررسي خون محيطي از نظر وجود سلولهاي غيرطبيعي،امضاء دكتر جليلي. همين.بدون مهر نظام پزشكي.آنچه نداشت،جزء طبيعي بود.خانم يگانه بانمونه بردارصبح تماس گـــرفت. خانم محمدي لام را تهيه نكرده بود.همراه مريض آن را با خودش آورده بود.خانم دكتر بـا لحن گلايه آميزي به آقــاي ميهني گفت:" اينهم قبض مريض.نام طوفان.بدون نام فاميل.خوب است چند هزار بار گفته باشم كه از بيمار شماره تلفن بگيرند؟"</P> <P dir=rtl>     خانم يگانه گفت:" صبحها اينقدرشلوغ مي شودكه عملا" غير ممكن است بتوانندازهمه شماره تلفن تماس بخواهند."</P> <P dir=rtl>     خانم دكتر گفت:" احتمالا" اين آقاي طوفان اسبي؛ شاهيني، چيزي باشد.فعلا" يادداشت بگذاريد كه براي شرح حال </P> <P dir=rtl>پيش من بيايد."</P> <P dir=rtl>راه حلش آنقدر مجاب كننده بود كه همه به سر كارهاي خود برگشتند.همه به جز آقاي ميهني كه هيچ سوژه اي را بـه راحتي از دست نمي داد.مي رفت ومي آمدو كتابهاي هماتولوژي را ورق مي زد و اصرار داشت كه بيمار مبتلابه سندرومي است كه خانم دكتر حتي اسمش را نشنيده بود.بالا خره براي اينكه كم نياورد واو را دست به سركند،مجبورشدكه بگويد بايك پاتولوژيست دامپزشك مشورت خواهد كرد.از اين لحظه به بعد نگراني ديگري هم او را آزار مي داد.به يـاد مي آورد كه درفيلم طالع نحس، پزشكي كه فهميد خون دايمن،پسر شيطان، خون شغال است،در آسانسور گير افتاد وسقوط كرد و بـاكابل برق به دو نيم شد.</P> <P dir=rtl>     تا دو روز بعد كسي براي دريافت جواب مراجعه نكرد.در اين مدت هر كس چاي مي خورد يا لحظه اي بيكار بود يـا جـرات مي كرد كه حال آقاي ميهني را بپرسد، مجبور مي شدبه سخنراني مبسوط اودرباره سندرومي كه هيچكس تلفظ درست نام آن را نمي دانست، گوش كند.اگر براي خانم دكتر مقدور بود، به او مي گفت:" باور كنيد چنا نچه بعد از ايـن تمام سيزده پله منتهي به آزمايشگاه لق بشوديابشكندومريضها پي درپي سرنگون بشوند،من يكي هيچ اعتراضي نخواهم داشت." وچون برايش مقدور نبود، دنبال پاتولوژيستي گشت كه در پاتولوژي انساني و حيواني سررشته داشته باشد.</P> <P dir=rtl>     روز سوم به آزمايشگاه دكتر ابراهيمي رفت. به او گفتند كه آقاي دكتر به علت كهولت سن وبيماري چندماهي است</P> <P dir=rtl>كه به طور مرتب آزمايشگاه نمي آيد.او را راهنمايي كردند تا با خانم عنايتي كه مشغول كاربا اتوآناليزر بود،صحبت كند.</P> <P dir=rtl>شنيده بود كه آقاي دكتر" كار درست "است و حالا مي ديد كه چگونه نظمي را برقرار كرده كه حتي در غيبت طـولاني مدتش آنجا را مثل ساعت مي چرخاند.آقاي ميهني مخالف برنامه هاي كاري از پيش تعيين شده ودقيق بود.آن را مـانع</P> <P dir=rtl>بروزخلاقيت هامي دانست.خانم دكتركه از بروزخلاقيت پرسنل جز دردسر وخرابكاري چيزي نديده بود.به خودش گفت:"</P> <P dir=rtl>بايد هم مخالف باشد. شفاف سازي به نفعش نيست."ونتيجه گيري كرد كه وقتي آزمايشگاه مال خود آدم باشد، خيــلي فرق مي كند.خانم عنايتي پيشنهاد كرد كه لام را بگذارد تا با بقيه كارها به خانه دكتر ابراهيمي برود. خانم دكترمايل به</P> <P dir=rtl>مشورت حضوري بود.سرانجام موفق شد كه آدرس منزل ايشان را بگيرد و مجبور شد دو جعبه لام ومقدار زيادي جوابهاي</P> <P dir=rtl>آماده براي امضاء را همراه خودش ببرد.</P> <P dir=rtl>     مسئول نگهباني ساختمان سي پارك دو پرنس تا دستهاي پر او را ديد، پرسيد:" دكتر ابراهيمي؛ نه؟" بعد بلند شد و دگمه آسانسور را زد و در آن را برايش بازكرد.بلافاصله دو پسربچه خندان بيرون دويدند.نگهبان مي خواست دگمه يازده</P> <P dir=rtl>را فشار بدهدكه متوجه شد تمام دگمه هاروشن است وگفت:" خدمتشان مي رسم." خانم دكتركه دنبال بهانـه مي گشت،</P> <P dir=rtl>من من كنان گفت:" من ترجيح مي دهم از راه پله بروم."</P> <P dir=rtl>- مگر ممكن است؟ يازده طبقه است.اگر لامها را بشكنيد،آقاي دكتر پوست ما را مي كند. متا سفانه آن يكي آسانسورهم</P> <P dir=rtl>خراب است.</P> <P dir=rtl>     هر بار كه در آسانسور باز مي شد، به راهروي خلوت وطويل پوشيده ازموكت قرمزرنگ چشم مي دوخت وآب دهانش</P> <P dir=rtl>را قورت مي داد.آنچه حمل مي كرد گشاينده درها بود. ظاهرا" نگهبان ورودش را اطلاع داده بود. خانم چاق مسني كه در</P> <P dir=rtl>آپارتمان را باز كرد ،به در گشوده ديگري در سمت چپ اشاره كرد و گفت:" آقاي دكتر مشغول كار هستند."</P> <P dir=rtl>     اتاق بزرگ و روشن و تميز بود. سه تا ديواربا قفسه هاي چوبي پر ازكتاب پوشيده شده بود.آقاي دكترپشت به پنجره </P> <P dir=rtl>بزرگ ديوار چهارم مشغول كار با ميكروسكوپ بود. خانم دكتر سلام كرد و چون عكس العملي نديد،فكر كرد كه شايــد گوشش سنگين است. جلوتر رفت. لامها وجوابها را روي ميزي كه پشت آن نشسته بود،گذاشت.متوجه شد كه دستهايش </P> <P dir=rtl>براي تغيير ميدان و فوكوس حركت نمي كند.مچ دستش را گرفت.نبضش نمي زد و بدنش مثل چوب خشك و سرد شده</P> <P dir=rtl>بود.از اتاق بيرون دويد و به خانم مسن كه معلوم شد خدمتكار خانه است گفت كه به نگهباني اطلاع دهد تا آمبــولانس خبر كنند.نمي توانست آن خانم را كه بي تابي ميكرد،تنها بگذارد.تا رسيدن آمبولانس كنار هم پشت ميز ناهار خـــوري نشستند.خدمتكار هق هق كنان چيزهايي مي گفت كه از مجموعه آنها نمي شد ساعت دقيق مرگ را تعيين كرد.</P> <P dir=rtl>     آقاي دكتر عادت داشته كه هر روز از صبح زود تا دير وقت شب كار كند.روز قبل كه خدمتكار ساعت پنج عصر با او خداحافظي مي كند،زنده و سرحال بوده و آنروز كه ساعت ده صبح مي آيد، او را پشت ميكروسكوپ مي بيند و دنبــال كارهاي خودش مي رود. تلفن منزل به علت كابل برگردان قطع بوده و موردي پيش نيامده تا سراغ او برود. چند بــــار صداي زنگ موبايل را شنيده ولي متوجه نشده كه آيا آقاي دكتر باآن صحبت كرده يا نه؟ خانم دكتر گفت:" احتمـــالا  همان ديشب تمام كرده."</P> <P dir=rtl>     ـ ممكن است. شايد اگر شما نمي آمديد،من حالا حالاها متوجه مرگش نمي شدم. هميشه همانجا مي نشست و كار  مي كرد.</P> <P dir=rtl>     ـ يك عيب پاتولوژي اين است كه آدم هيچوقت نمي فهمد كه كي بايد بازنشسته بشود.با اين دستها ديگرفقط بايد فرفره نوه هايش را مي چرخاند.</P> <P dir=rtl>     ـ تنها حسن بچه هايش اين بود كه نان خور اضافه نكردند. از پس مخارج خودشان به سختي برمي آمد.</P> <P dir=rtl>     تكنسين آمبولانس ونگهبانها به اين نتيجه رسيدند كه چون هيچيك از بستگان متوفي در ايران نيستند، بهتر است  كه جسد را براي طي مراحل قانوني به سردخانه بيمارستـان منتقل كنند.آمبولانسي ها كه به وضوح تازه كار بودنـــد، مي خواستند او را همانطوركه درحال نشسته خشك شده بود ، ببرند ولي نگهبانهاي ساختمان نمي گذاشتنــــــد. در همسايه ها ايجاد حساسيت مي كرد.خانم دكتر منتظر نشد تا نتيجه بحث و جدل آنها را ببيند.موفق شد با ارائـه كارت شناسايي و دادن آدرس اجازه مرخصي بگيرد.لام خودش را بـرداشت و تصميم گرفت كه از راه پله پايين برود. در پاگرد طبقه ششم ايستاده بود تا نفسي تازه كند كه ناگهان سگ بزرگ سياهي در شيشه اي را كه راه پله را مجزا مي كـرد باز كرد و پارس كنان پايين دويد.او بي اختيار روي اولين پله نشست.بازويش دريك تكان ناگهاني باز شد و لام كــه درون قاب هنوز توي دستش بود به پايين پرتاب شد . مرد ميانسال قوي هيكلي كه بدنبال سگ ظاهر شده بود رويـــش خم شدوپرسيد:"حالتان خوب است؟"خانم دكترنگاهي به موي دم اسبي وگوشواره ظريف الماس مردك كرد و گفت:"اگـرشما برويد دنبال سگتان، بهتر مي شوم." وبالاخره پس از سه روز بدبياري بخت واقبال به رو آورد. لام كاملا خرد شده بود.</P> <P dir=rtl>     صبح روز جمعه شوهر خانم دكتر پشت ميز آشپزخانه نشسته بود و سالاد درست كردن او را تماشا مي كرد.گهگاه با</P> <P dir=rtl>انگشتهاي كشيده دست سفيدش به آنچه خرد مي شد، ناخنك مي زد.</P> <P dir=rtl>     - اگر من بودم، هيچكدام از اين اتفاقها نمي افتاد.</P> <P dir=rtl>     - يعني نمي گذاشتي كلاغ وارد اتاقم شود؟يا لام عجيب و غريب برايم بياورند؟</P> <P dir=rtl>     - نخير. باعث مي شدم، به جاي اينكه از چنين فيلمي بترسي، به آن بخندي.اگرآن قرارداد پاپ اسميررا قبول كني،</P> <P dir=rtl>مغازه علي تركه را اجاره مي كنيم وبنده همينجا ور دلت مي مانم.مغازه اي را كه پيش خريد كرده بود، همين روزهـــا تحويل مي گيرد. مغازه خودش را باهمه امكانات گذاشته براي اجاره .پارسال فقط چهارميليون خرج تغيير دكوراسيونش</P> <P dir=rtl>كرد. خودت كه ديدي چقدر شيك است. جايش هم حرف ندارد.دير بجنبيم از كفمان رفته.</P> <P dir=rtl>     - پس كارت  چه مي شود؟</P> <P dir=rtl>     ـ من كه به هر حال آنجا ماندني نيستم. هر قدر هم كه جان بكنم،وقت پول دادن هزارتا منت پشت سرم است. اصلا</P> <P dir=rtl>حقوق بگيري با مزاج من سازگاري ندارد.چند ماهي تو دادن اجاره كمكم كني راه مي افتم.مجبور هم نمي شوي پــــول زيادي از حسابت برداشت كني كه بابا بو ببرد.</P> <P dir=rtl>     ـ مي داني كه دوست ندارم تو خانه كار كنم. فكر مي كردم سرنوشت دكتر ابراهيمي باعث مي شود كه تو هم با مـن  </P> <P dir=rtl>موافق بشوي.</P> <P dir=rtl>     ـ برعكس من فكر مي كردم كه تو  راه و رسم كار كردن را از او ياد گرفته اي. اصلا نمي فهمم چطور اينهمه آقايـان دكترها خانم بچه ها را مي فرستند خارج ، اشكالي ندارد. اما اگرخانم دكتري شوهر واحيانا" بچه هايش را براي كـــار و فعاليت بفرستد جنوب فرانسه،ايراد پيدا مي شود؟</P> <P dir=rtl>     ترانه با كارد روي  دست دراز شده اش زد و پرسيد:" فرموديد كجا؟"</P> <P dir=rtl>     وقتي جواب راكه همراه خنده محجوبانه اي تكرار"جنوب فرانسه "بود شنيد، با تهديد كارد دعواي ساختگي اي بـــه راه انداخت كه چند دقيقه بعد به خوبي و خوشي خاتمه پيدا كرد.همين غفلت كوتاه مدت باعث شدكه صداي قـار قـار</P> <P dir=rtl>تعداد زيادي كلاغ سياه را كه روي چنار بزرگ مقابل خانه اش تجمع كرده بودند، نشنود.چند لحظه پس ازفرود آخريـن    </P> <P dir=rtl>كلاغ ؛همگي به پرواز درآمدند. چرخي زدندويكي يكي بر بام خانه اش فرود آمدند.بعد مانند عزاداران محترمي در لباس تمام رسمي، در خود فرو رفتند.</P> <P dir=rtl>     ترانه غذا را چشيد و گفت:"حق با توست. وقتي تو پيشم باشي، اگرخود شيطان شخصا"هم ساك فتقش را بــــــراي آزمايش بياورد، ككم نمي گزد."</P> <P dir=rtl>     كاوه كه در بانك سي دي ها دنبال يك فيلم خوب مي گشت،انتخابش را در هوا تكاني داد و گفت:" بايد هم كه فتق بگيرد. بنده خدا براي از راه بدر كردن ما فشار زيادي را به خودش تحميل مي كند."   </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>                                                                                                               21/5/84</P> <P dir=rtl>                                                                                                    </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> Wed, 18 Feb 2009 11:05:53 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=zagrosstory&postid=180 zagrosstory http://zagrosstory.blogfa.com/post-180.aspx http://zagrosstory.blogfa.com/post-179.aspx <P dir=rtl><B>مهره هايي از تسبيح سياه رنگ آدا </B></P> <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl><B>کامران جباری</B></P> <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl><B>1( ساعت مچی دسته نقره ای )</B></P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>دایی گرشاسب کنار بخاری ایستاد  و سرش را خم کرد روی خروجی گرما . با کف دست چند مرتبه موهاش را تکاند که صدای جزو جز پشنگه ها از روی بخاری بلند شد .با حوله روی دوشش موهاش را خشک کرد . گوشهاش را پاک می کرد که برگشت توی رختکن حمام . وقتی بیرون آمد پیزاهن مشکی اش را پوشیده بود . </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>آمد و نزدیک بخاري که آبی می سوخت نشست . از جیب پیراهن اش ساعت مچی دسته طلایی اش را درآورد و روی مچ دست چپ بست .بعد ، ساعت مچی دسته نقره ای را درآورد، دستی به صفحه ی گردآن کشید، روبه من                               گفت« برو ... به ... » حرفش را نا تمام گذاشت که گفتم « شونه بیارم یا ناخن گیر ؟ » </P> <P dir=rtl>گفت « نه ! یه سوزن بیار با پنبه الکلی »</P> <P dir=rtl>دایی گرشاسب ، شیارها و بندهای دسته ی ساعت را تمیز کرد . نوک سوزن را می کشید لای شیارها ،فوت  می کرد و پنبه ی الکلی را به آن می مالید .آخرسر هم با پنبه ی الکلی تمام دسته ی ساعت را سائید .ساعت دسته نقره ای را روی مچ دست راستش بست. نگاهی به ساعت دسته طلایی اش انداخت و با پیچ ساعت دسته نقره ای وررفت و گفت « هی روزگار!» </P> <P dir=rtl>مادرم گفت « ساعت چنده ؟»</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl><B>2 ( مجلس هفتم )</B></P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>عمه جیران شیشه های بخار گرفته ی عینکش را با گوشه ی روسری سیاهش پاک کرد و گفت « برو به بچه های توی حیاط بگواگه یک بار دیگه صدای قیل و قالشون رو بشنوم میام همشون رو می فرستم خونه هاشون ...بعد هم برو استکانها رو جم کن بیار ...   »  </P> <P dir=rtl>استکانها را جمع می کردم توی سینی که دایی گرشاسب پاش را دراز کرد و استکان پیش پاش را انداخت . ته مانده ی چای ( نقش ) ماهی های درهم فرش را خیس کرد . دایی گرشاسب زانوش را می مالید که گفت « دایی یه چن تا چایی ام برا خودمون بیار ...یکیش لیوانی باشه ... پررنگ !» سینی را که بلند کردم از به هم خوردن استکانها صدای                        جیرینگ جیرینگ بلند شد و من با احتیاط سینی پر از استکان را بردم توی آشپزخانه . </P> <P dir=rtl>عمه جیران چند استکان چای خالی کرد ومن با سینی چای برگشتم توی اتاق پذیرایی . مادرم هم آمده بود آنجا ، کنار دایی اردلان ، روبروی دایی گرشاسب نشسته بودند . سینی را گرفتم جلوی مادرم . توی چشمهاش که قرمز می زد اشک حلقه زده بود . با بغض روبه دایی گرشاسب گفت « حق داری بگی - برش میدارم یادگاری ...- ، ببر – یادگاری ! – بلکم اینجوری یه چیزایی جلو چشمات باشه که خوره ی جونت بشه ...»</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><B>3 (مجلس اول)</B></P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>درخانه چهار طاق باز بود وپرچم سیاهی گوشه ی بالای در باد می خورد . حیاط خلوت بود وجز دایی گرشاسب که  گوشه ی حیاط ، پشت درخت تاک ، نشسته بود و از لای انگشتهایش دود بالا می رفت کسی توی حیاط نبود . صدای قرآن به گوش می رسید . پله ها را سه تا یکی بالا رفتم که کفشها را لگد نکنم. در را باز کردم صدای قرآن بلندتر شد بوی حلوا پیچید توی مشامم.</P> <P dir=rtl>توی هال کسی نبود .  مردها دور تا دور اتاق پذیرایی نشسته بودند و صدای گریه و مویه ی زنها از اتاقی دیگر به گوش می رسید . مادرم چادر سیاهش را کشیده بود توی صورتش و شانه اش آرام می لرزید.کسی از مردها گفت </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>« فاتحه مع الصلوات ...» و صلوات فرستادند . دایی اردلان ، پدرم و یکی – دونفر دیگر که در راستای در نشسته بودند بلند شدند و سرپاایستادند ( دست روی دست ، نگاه افتاده ) .</P> <P dir=rtl>توی اشپزخانه دو –سه گام بیشتر نمی شد جلو رفت .زنها یک دست سیاه پوشیده بودند ( چشمها پف کرده و قرمز) </P> <P dir=rtl>عده ای دور سینی های خرما نشسته بودند ، هسته های خرما را در می آوردند و به جای آنها پسته و خلال گردو                  می گذاشتند .عمه جیران پای سماورها نشسته بود ، قوری چینی را دو دستی گرفته بود و خالی می کرد توی استکانهای  کمر باریک که ردیف شده بودند توی سینی نقره ای . شیشه های گلاب و بسته های دستمال کاغذی را دادم دست خواهرم کژال . عمه جیران گفت « قمصرگرفتی دیگه؟ »  گفتم  « بله ، گلاب قمصره » </P> <P dir=rtl>بسته های هل ،دارچین و پودرهای پسته و نارگیل را دادم به زندایی مهوش که نشسته بود و کله های قند را حبه می کرد . عمه جیرا گفت « کژال ! اون بسته های دستمال کاغذی رو باز کن بفرست توی اتاقا » .</P> <P dir=rtl>خواستم از اشپزخانه بیایم بیرون که عمه جیران گفت « کجا ؟ باش کارت دارم ... بعدازمجلس میریم سرخاک اونجام حلوا می خواد ، آردمون کم اومده ...باید بری چن کیلویی آرد هشدرخان بخری » .</P> <P dir=rtl>گفتم « باشه ... ولی می شنوین که عمه جان، مهمونا دارن میرن ... میرم کفشاشونو جفت کنم » </P> <P dir=rtl>گفت « نه ! ... نمی خواد ». عمه جیران « نه !» را تشر زد .</P> <P dir=rtl>کژال که کنارم بود با همان صدای گرفته اش توی گوشم زمزمه کرد «توی مجلس عزا کفش جفت نمی کنن » .</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><B>4 ( گلیم کار دست دادا ) </B></P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>از غسالخانه تا گورستان تابوت روی دست و شانه های جمعیت به سرعت و بی هیچ مکثی پیشرفت . </P> <P dir=rtl>صدای « لااله .... » دم به دم بلند بود . زیر تابوت آنقدر جا تنگ بود که چند مرتبه پشت کفشم لگد شد . بار آخری               یک لنگه از کفشهام از پام درآمد و من باقی مسیر را همان طور پا برهنه رفتم . </P> <P dir=rtl>چند قدم مانده تا گور سه مرتبه تابوت را زمین گذاشتند و با صدای « لااله .. » بلند کردند . تابوت را کنار گور خالی گذاشتند و آدا را پیچیده شده لای کفنی سفید از تابوت درآوردند و دراز به دراز روی پهلوی راستش توی گور خواباندند . مرد ریش سفیدی که قرآن کوچکی توی دستش بود و طول مسیر جلوی جمعیت و تابوت حرکت می کرد گفت« پسر بزرگش بیاد جلو » </P> <P dir=rtl>دایی گرشاسب به هوای آمدن کسی از پشت سر ، سرش را به عقب برگرداند . دایی اردلان رفت توی گور و روی سر آدا ایستاد . مرد ریش سفید ذکر می گفت و دایی اردلان با دست راستش شانه چپ آدا را تکان می داد و بی صدا اشک می ریخت ... ذکر که تمام شد پدرم دست دایی را گرفت و او را از توی گور بیرون کشید . بیلی دسته کوتاه دست به دست میان جمعیت گرداگرد گور چرخید و تلی از خاک روی آدا را پوشاند . </P> <P dir=rtl>و دست آخر گلیم کاردست دادا روی گور پهن شد . </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><B>5 ( دادا و دایی گرشاسب )</B></P> <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>صدای تیک-تاک ساعت دیواری فضای اتاق را پر کرده بود . شب از نیمه گذشته بود . همه ی چراغها خاموش بود . اما نه رخت خوابی پهن شده بود و نه کسی خوابیده بود . هرکسی گوشه ای از اتاق ( زانودربغل ) نشسته بودو به نقطه ای خیره مانده بود . تلفن وقت و بی وقت زنگ می خورد کسی با کسی حرف نمی زد .</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>دادا همراه کژال ، کز کرده بود گوشه ی یکی از اتاقهای تاریک . وقتی کژال با صدای بلند ضجه زد همه دویدند توی اتاق . دادا نشسته بود کنار پنجره – زیر نور ابی مهتاب – وبا قیچی ، گیسهای سیاه و سفید و بلندش را  می برید . بغضم گرفت ،آمدم بیرون از اتاق . </P> <P dir=rtl>ساعتی بعد زنگ در را زدند. پدر آیفن را جواب داد . گفت « گرشاسبِ ! » </P> <P dir=rtl>نور زرد چراغهای اتومبیل ، حیاط را که روشن کرد ،پیکرمادرم زیر نور بود ، صورتش خیس از اشک بود . </P> <P dir=rtl>قبل از دایی گرشاسب ، زن دایی مهوش از اتومبیل پیاده شد. چادرش راول کرده بود ، کشیده می شد روی زمین .</P> <P dir=rtl>نرسیده به آستانه ی در چادر از سرش رها شد و پهن شد روی زمین . دایی گرشاسب که آمد ، چادر زن دایی مهوش را هم جمع کردوبا خود ش آورد تو . مادرم وی زد . دایی اردلان با کف دست به پیشانی اش کوبید .</P> <P dir=rtl>دایی گرشاسب کنار در ورودی هال نشست و چادر سیاه را روی صورتش کشید .</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><B>6 ( سردخانه ) </B></P> <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>هنوز روشنی آسمان کامل نشده بود که دایی اردلان آمد . آیفون در را باز نکرد . وقتی قفل در را کشیدم و در راباز کردم دایی اردلان پشتش به من بود . آخرین کام را از سیگارش گرفت و آن را زمین انداخت . یکدست سیاه پوشیده بود . تنهای تنها بود حتی یک ساک هم همراه نداشت . طول حیاط چشمهای اشک آلودش را بالا گرفت اما وقتی توی هال مادرم بغلش کرد و روی شانه اش ضجه زد ، صدای گریه اش بلند شد . </P> <P dir=rtl>سراغ دادا را گرفت . مادرم گفت « شب رو تا صبح بیدار بود ، دم دمای اذان صبح چادر سر کرد و گفت </P> <P dir=rtl>وقت نمازه باید گلدونای توی گل خونه رو آب بدم . و رفت . هرکاری کردم زیر بار نرفت که نره ، حتی اجازه نداد کژال همراهش بره » </P> <P dir=rtl>روی کرسی چوبی زیر درخت سیب نشسته بودم که دایی اردلان همراه پدر و مادرم آمدند توی حیاط .</P> <P dir=rtl> مادرم گفت « هرچه شماره ی خان داداش رو می گیریم در دسترس نیست ... چکار کنیم اردلان ؟ » دایی اردلان سرش را پایین انداخت و پس از مکثی گفت « گرشاسب چی ؟ » مادرم گفت « همون دیشب بهش خبر دادیم ... گفت که خاک نکنید تا بیام » پدرم گفت « به هرحال باز هم بهش زنگ بزنین که تا قبل از غروب امروز خودش رو برسونه ، چون هوا که تاریک بشه دیگه دفن نمی کنن ... اردلان بهش بگو جلدی بیاد ... خوبیت نداره میت بمونه توی سردخونه » . </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><B>7( یاسین )</B></P> <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl>مادرم گفت «برگشتنی چند کیلو میوه ام بخر. آدا رو از بیمارستان یک راست میاریم خونه ... چند روزی مهمون ماس . شیرینی نخری آ ،برای مزاجش خوب نیست ... »</P> <P dir=rtl>هواگرگ و میش غروب بود که برگشتم . درحیاط باز بود چند قدم مانده تا درهال صدای شیون و دادو بیداد را شنیدم . در هال را که باز کردم پاکت انارازدستم افتاد .انارها پخش شدند روی فرش . آدا دراز به دراز روبه قبله خوابیده بود و یک چادرسفید هم روی اش را پوشانده بود. مادرم دست آدا را توی دستش می فشرد وبا دست دیگرش موهای سفید آدا را چنگ میزد و صدایش می زد. پدرم تا مرا دید آمد بازوی ام را گرفت و خواست مراببرد بیرون از اتاق . نرفتم . نشستم کنار آدا ، گریه ام گرفت . مادرم ناله می زد و می گفت  « آدا ! ... آخه تو </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>اومدی خونه ی دخترت مهمونی ... » . پدر پیشانی اش روی سینه ی دیوار بود و گریه می کرد . کم کم همسایه ها آمدند – زن و مرد – حتی خسرو خان که با پدرم سایه ی هم را با تیرمی زدند . </P> <P dir=rtl>کژال در حالی که بازوی دادا را گرفته بود آمدند تو . کژال هق زد و دوید توی حمام . دادا وسط حال تنها ماند . دستش را از هم باز کرده بود ، چادر از سرش افتاد ، می پرسید « اینجا چه خبره ؟! » . زنها مادرم را به زور از اتاق بیرون بردند . روسری اش افتاد . یکی از زنها چادرش را روی سر مادرم کشید . وقتی پدرم به دادا گفت ، دادا گریه نکرد ،گفت « مشدی ... الان کجاس » .</P> <P dir=rtl>دادا یک قدمی آدا روی زانو اش زمین خورد، دستش را کور مال کور مال جلو آورد تا به صورت خالی از دندان آدا رسید . دستش را روی صورت آدا کشید . اشک توی چشمهایش لرزید ، درشت و بی صدا پائین ریخت گفت                              « آی مشدی ... آی !» و پهلو اش را تکیه دا به دیوار کناری .           </P> <P dir=rtl>پدرم گفت «یه قرآن برام بیارین » .</P> <P dir=rtl>پدرم قرآن را داد به من وگفت « سوره ی یاسین رو برام پیدا کن » .</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><B>8( ساعت مچی دسته نقره ای )</B></P> <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl>مادرم گفت « ساعت چنده ؟»</P> <P dir=rtl>ادا ، که به پشتی تکیه داده بود و یله نشسته بود ، از پشتی جدا شدو نگاهی به ساعت مچی دسته نقره ای اش انداخت و گفت « وقت نمازه » . من که تسبیح سیاه رنگ آدا توی دستم بود ، دراز کشیده بودم و نگاهم خیره به سقف بودو گوشم پر بود از صدای کوبه های «که لکیت »* دادا و زمزمه های ( آواز ) گاه گاهش که از اتاق بغلی بلند بود .</P> <P dir=rtl>آدا گفت « چیه ؟ ... پکری ! » و لبخند زد .</P> <P dir=rtl>« پاشو !... پاشو تا من نمازمو می خونم یه سر برو حجره ... روی میز کار ، کنار قوطی رنگها یه نقش فرش نیمه کاره هست ... نقششم شکارگاهِ ... برش دار بیار خونه ... » .آدا چفت ساعتش را باز کرد . ساعت از مچش جدا شد . مچ دستش را خاراند ، جای بندهای دسته ی ساعت روی مچ آدا نقش بسته بود . ساعتش را گذاشت توی طاقچه ، جلوی تابلو فرشِ« وَاِن یَکاد ... » و پیچ قرمز رنگ رادیو را پیچاند . صدای اذان پخش شد توی اتاق . </P> <P dir=rtl>من بلند شدم تا از اتاق بروم بیرون . وسط اتاق تسبیح آدا توی دستم پاره شدو مهره های درشت و سیاهش                 پخش شدند روی فرش...</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>پایان – اسفند هشتاد و پنج</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl><B>* که لکیت : (خوانده می شود کَلکیت )- یا دَفهِ – ابزاریست ،شبیه به شانه ای دسته دار ( از جنس فلز) که با آن تار و پود قالی را می کوبند .  </B></P> <P dir=rtl> </P> Wed, 18 Feb 2009 11:04:50 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=zagrosstory&postid=179 zagrosstory http://zagrosstory.blogfa.com/post-179.aspx http://zagrosstory.blogfa.com/post-178.aspx <P dir=rtl>بوده يا نه؟</P> <P dir=rtl>فريبا حاج‌دايي </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>      مي‌دانستم ثبتِ اسناد آخرين مرحله است. بعد مي‌توانم گواهي گروگذاشتن خانه را ببرم و نشان بدهم و او بيايد. حاج‌آقا آدرس سر شهرآرا را به من داده بود، اما آن‌جا نبود.</P> <P dir=rtl>                    ـ چيزي به آخرِ وقت نمانده.</P> <P dir=rtl>          گفتند دير شده، فردا برو به ثبت اسناد کن. پريده بودم توي ماشين. دست روي بوق گذاشته بودم و مي‌راندم. توي خيابان شقايق بود. اين‌طور گفته بودند، ولي پيدايش نمي‌کردم.</P> <P dir=rtl>                    ـ ببخشيد پسرم ثبت اسناد کجاست؟</P> <P dir=rtl>                    ـ همين‌جا نمي‌بينيد؟</P> <P dir=rtl>با دست روبه‌رو را نشان داد. داشتم پارک مي‌کردم که صدايش آمد.</P> <P dir=rtl>                    ـ آخروقته خانم! نمي‌رسيد.</P> <P dir=rtl>مي‌دوم و بقيه حرف‌هايش را نمي‌شنوم. در را هول مي‌دهم، اما بسته است. کسي مي‌گويد: «از درکوچه برو بازه.» دم در که مي‌رسم نفس‌ام بالا نمي‌آيد از بس تند دويده‌ام. نگهبان مي‌گويد: «فردا‌، وقت تمام شده» بغض‌ام مي‌ترکد که بازداشتي دارم، شما را به خدا بگذاريد بروم تو.</P> <P dir=rtl>                    ـ بدو خانم! اتاق اول معاون نشسته، بهش بگو، مرد خوبيه.</P> <P dir=rtl>          معاون مي گويد که به بايگاني بروم. بايگاني زيرزمين است. توي پله‌ها کارمند بايگاني مي‌گويد: «تعطيله، برو فردا.»</P> <P dir=rtl>                    ـ ترا خدا، جون بچه‌ات، بازداشتي دارم.</P> <P dir=rtl>                    ـ گفتم که، آخر وقته.</P> <P dir=rtl>و به بالاي پله‌ها نرسيده برمي‌گردد و مي‌پرسد: «دزده؟»</P> <P dir=rtl>                    ـ نه خبرنگاره.</P> <P dir=rtl>                    ـ راه دوری است، مي‌رسي؟</P> <P dir=rtl>سر تکان مي دهم که بله.</P> <P dir=rtl>                    ـ نمي‌رسي، ولي خوب بيا برويم.</P> <P dir=rtl>دارد توي آن راه‌روهاي دراز راه مي‌رود. قفسه‌ها را نگاه مي‌کند.</P> <P dir=rtl>                    ـ گفتي صاحب سند کيه؟</P> <P dir=rtl>                    ـ خودم. خودمم.</P> <P dir=rtl>پرونده را به دست‌ام مي‌دهد و مي‌گويد تا معاون نرفته بدو. معاون دارد با آقايي حرف مي‌زند. مي‌گويم براي امضا. بي‌نگاهي به من امضا را مي‌زند و با اشاره دفتر را نشانم مي‌دهد. مسئول دفتر مي‌گويد که به خاطر من صبر کرده است.</P> <P dir=rtl>                    ـ بگير. برو! انشااله برسي.</P> <P dir=rtl>          اگر بخواهم دور بزنم طول مي‌کشد. دارم مسير را برعکس مي‌روم. نمي‌دانم چه‌طور به ماشين‌ها نمي‌خورم. به چهارراه که مي‌رسم افسر رو به من مي‌آيد. دارد سوت مي‌کشد. نمي‌شنوم. نمي‌خواهم بشنوم. دست روي بوق و گريه‌کنان دارم مي‌روم. مي‌رسم. جاي پارک نيست. چند کوچه پايين‌تر پارک مي‌کنم. ورودي زنانه بسته. چادر را به‌زحمت روي سرم نگه‌داشته‌ام. سربازي که دم ورودي مردانه ايستاده مي‌گويد که نمي‌شود، تعطيل شده.</P> <P dir=rtl>                    ـ شما به حاجي زنگ بزنيد. قول داده بمونه.</P> <P dir=rtl>          مي شنوم که مي‌گويد:«بله، چشم حاج‌آقا.» تلفن را که قطع مي‌کند سرباز جواني را همراهم مي‌کند. صداي پايم در راه‌رو مي‌پيچد. سرباز جلوتر از من راه مي‌رود و چه بي‌صدا! در آسانسور را باز مي‌کند.</P> <P dir=rtl>                    ـ سوار شو خواهر.</P> <P dir=rtl>از صدايش موهاي تنم سيخ مي‌شود.</P> <P dir=rtl>                    ـ با تواَم خواهر! سوار شو.</P> <P dir=rtl>آسانسور سه دکمه دارد براي سه طبقه. آن‌ها را فشار نمي‌دهد. دستش روي دکمه قرمزي در گوشه ديگر مي‌رود. صداي کشيده شدن حلقه‌هاي زنجير روي هم گوشم را پرمي‌کند. سرم را پايين انداخته‌ام و به پوتين‌هايش زل زده‌ام. و ما داريم بالا مي‌رويم. نگاهم از پوتين‌ها بالا تر مي‌رود. پايي نمي‌بينم. کسي را هم. آن‌جا نيست. پوتين‌ها هستند و  خودش نه. آسانسور همين طور دارد بالا مي‌رود. دستم به طرف دکمه‌ها مي‌رود. دکمه‌اي درکار نيست. نقاشي باشد انگار. صداي جيغ مي‌آيد. جيغ من است يعني؟ بالاخره مي‌ايستد. در باز مي‌شود. پا را بيرون مي‌گذارم. زير پايم خالي است. در قعر تاريکي شناور مي‌شوم.</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> Wed, 18 Feb 2009 11:04:04 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=zagrosstory&postid=178 zagrosstory http://zagrosstory.blogfa.com/post-178.aspx http://zagrosstory.blogfa.com/post-177.aspx <P dir=rtl>چند اپيزود كوتاه قبل از واقعه</P> <P dir=rtl> علی خانمرادی</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><STRONG>(اپيزود يك)</STRONG></P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>زن آمد توی اتاق و با حالتی مستأصل گفت :</P> <P dir=rtl>ـ  مازیار دیوونه م کرده ، نمی دونم چشه !؟ </P> <P dir=rtl>مرد پر طاووس را گذاشت روی « واقعه » و کتاب را بست و گذاشت روی میز تحریر .</P> <P dir=rtl>ـ خُب بهش شیر بده ، شايد گرسنه شه ! </P> <P dir=rtl>زن ابرو بالا انداخت و در حالیکه داشت می رفت گفت : </P> <P dir=rtl>ـ بالا میاره ، از صبح تا حالا شیر می خوره و استفراغ می کنه !</P> <P dir=rtl>مرد بقیه حرفهای زن را نشنید . از پشت میز بلند شد و رفت توی اتاق خواب . </P> <P dir=rtl>بچه توی گهواره داشت با صدای بلند گریه می کرد . مادر گفت:«کلافه ام کرده ! ببریمش دکتر ؟»</P> <P dir=rtl>مرد گفت:«این وقت شب ؟» </P> <P dir=rtl>زن گفت:«خب چیکار کنم ؟ آروم نمی شه . مگه نمی بینی ! زبون بسته جونش داره بالا می آد .» </P> <P dir=rtl>و ناگهان زمین تکان خورد . شیشه ها آرام لرزیدند و گهواره تاب خورد.زن گفت : «یا امام حسین...» و بچه را بغل کرد . </P> <P dir=rtl>مرد که هول شده بود گفت : « از کنار پنجره بیا این ور . بچه رو بده به من !» </P> <P dir=rtl>تابلوی فرشچیان روی دیوار کج شد . زن ها ناله کردند و اسب زخمی شیهه کشید و رم کرد . مرد بچه را بغل کرد و زنش را هُل داد گوشۀ دیوار . زن چشم هایش را بیش از حد باز کرده بود و به مرد نگاه می کرد. </P> <P dir=rtl>مرد گفت : «بیا این گوشه وایسا امن تره !» و خم شدن روی بچه . </P> <P dir=rtl>زمین همچنان تکان می خورد چیزی نمانده بود آکواریوم گوشه اتاق واژگون شود. ماهی ها به تکاپو افتاده بودند و سراسیمه توی قفس شیشه ای شان وول می خوردند... . </P> <P dir=rtl>طولی نکشید که زمین آرام گرفت و شیشه ها ساکت شدند. ماهی ها نفس راحتی کشیدند و خیال مرد و زن موقتاً راحت شد . زن از ترس بغض کرده بود. </P> <P dir=rtl>گفت : خدایا شکرت . . . </P> <P dir=rtl>مرد که یکی از کوسن های روی مبل را توی دستش گرفته بود گفت : «زود باش بریم بیرون! اینجا خطرناکه . ممکنه بازم بیاد !» </P> <P dir=rtl>زن بچه را از مرد گرفت. وقتی دید بچه دارد لبخند می زند گفت : «عزیز دل مامان... نیگاش کن آروم شده... داره می خنده !</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>(اپيزود دو)</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>مرد کامپیوتر را خاموش کرد و رفت توی اتاق خواب . </P> <P dir=rtl>ـ صد بار بهت گفتم هوا سرده بیشتر مواظبش باش بچه ست ، ضعیفه؛ زود سرما می خوره!</P> <P dir=rtl>زن با دلخوری گفت : </P> <P dir=rtl>« خودت که می بینی چقدر لباس تنش می کنم... یه لحظه هم از پتو جداش نکردم... چرا بی انصافی می کنی ؟» </P> <P dir=rtl>مرد جلو رفت و بچه را که با صدای بلند گریه می کرد از توی گهواره بغل کرد و با خودش از اتاق بیرون برد. زن گفت :«کجا می بری طفل معصوم رو؟» </P> <P dir=rtl>مرد که بچه را توی بغلش تکان می داد و می رفت گفت : </P> <P dir=rtl>ـ می برمش توی هال ، شاید یه جوری سرگرمش کنم . </P> <P dir=rtl>زن روی تخت خواب دراز کشید و پتو را کشید روی خودش . </P> <P dir=rtl>مرد بچه را برد کنار شومینه و سعی کرد با لالایی و تاب دادنش توی بغل، او را آرام کند اما بچه یکریز گریه می کرد. دست آخر مرد گریه اش گرفت. </P> <P dir=rtl>ـ آخه چته عزیز دلم... چیکار کنم که گریه نکنی بابایی ! </P> <P dir=rtl>زن آمد توی هال و به مرد گفت: </P> <P dir=rtl>ـ فایده نداره... سرما خورده... گلوش درد می کنه بچه م !... بميرم... بمیرم که صدای گریه هاشو نشنوم!</P> <P dir=rtl> و زد زیر گریه . </P> <P dir=rtl>ساعت چهار صبح بود که بچه آرام گرفت و توی بغل پدرش خوابید.مرد ترسید از جایش بلند شود. همانجا روی مبل راحتی، در حالیکه بچه را بی حرکت توی بغل نگه داشته بود، چشم هایش را بست . </P> <P dir=rtl>زن کنار پای مرد روی زمین نشسته بود و خستگی پلک هایش را به هم چسبانده بود . </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>(اپيزود سه)</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>مرد پر طاووس را گذاشت روی «تکویر» و کتاب را بست و گذاشت روی میز . رفت کنار پنجره و به آسمان پر ستاره زل زد. </P> <P dir=rtl>زن نشسته بود روی مبل پشت سرش و داشت به بچه شیر می داد. </P> <P dir=rtl>ـ امروز حاج آقا وسط دو نماز در مورد کربلا حرفای جالبی می زد. </P> <P dir=rtl>ـ زن ،آرام - جوري كه بچه را نترساند؛ گفت : چی می گفت؟ </P> <P dir=rtl>مرد همان طور که به آسمان نگاه می کرد گفت : </P> <P dir=rtl>ـ می دونستی توی کربلا خون تا زانوی ذوالجناح بالا اومده؟ </P> <P dir=rtl>زن با تعجب پرسید : </P> <P dir=rtl>ـ مگه کربلا بیابون خشک و بی آب و علف نبوده ؟ </P> <P dir=rtl>مرد رو کرد به زن و گفت : </P> <P dir=rtl>ـ می دونی چند نفر توی کربلا مُردن و شهید شدن ؟ </P> <P dir=rtl>زن گفت : «هر چندتا مرده باشن بازم اینقدر نمیشه که خونشون تا زانوی یه اسب بالا بیاد.» </P> <P dir=rtl>مرد گفت : «ولی من شک ندارم که این اتفاق افتاده» </P> <P dir=rtl>زن گفت :«چطور مگه ؟» </P> <P dir=rtl>مرد برگشت پشت میز کامپیوتر. نشست روی صندلی و گفت : </P> <P dir=rtl>ـ دلم گواهی می ده ! </P> <P dir=rtl>زن به تابلوی فرشچیان نگاه کرد . و انگار چیزی دستگیرش شده باشد،گفت: </P> <P dir=rtl>ـ لابد نقاش این نقاشی یادش رفته پاهای اسب امام حسین رو خونی مالی بکشه... یا شایدم نمی دونسته ! </P> <P dir=rtl>مرد به تابلو چشم دوخت و بعد رو به زن گفت : «منظورت چیه ؟» </P> <P dir=rtl>زن با لبخند گفت : «به نظرم این حرفا اغراقه!» </P> <P dir=rtl>و بلند شد بچه را ببرد توی گهواره بخواباند. بعد از چند لحظه ، سرک کشید توی اتاق و گفت : </P> <P dir=rtl>ـ داره صبح می شه نمی خوای بخوابی!</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> (اپيزود چهار)</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>مرد رفت توی تاریکی دستشویی . وقتی برگشت . آستین های خیسش را تا بالای آرنج جمع کرده بود و از روی پیشانی اش قطره های آب سر می خورد. مدام زیر لب چیزی می خواند. به ساعت دیواری نگاهی انداخت و رفت از توی طاقچه سجاده ای را برداشت و نیت کرد .</P> <P dir=rtl>قطره های آب از بالای آرنجش سر می خورد تا نوک انگشت هایش و می افتاد گوشه سجاده و مرد می گفت : الله اکبر... </P> <P dir=rtl>بعد سجاده را جمع کرد و گذاشت توی طاقچه. رفت جلوی پنجره ایستاد و طولی نکشید که خورشید از شرق آسمان شهر طلوع کرد و بر بلندای ساختمان ها و برج ها ایستاد. زن آرام و بی سر و صدا آمد کنار مرد ایستاد و به طلوع زل زد . مرد گفت :« می بینی ؟ همه چیز دوباره زنده شد! خدا می خواد ما یه روز دیگه رو شروع کنیم !» </P> <P dir=rtl>ـ آره ، در عوض نماز من قضا شد! </P> <P dir=rtl>مرد خندید و گفت : «فکر کردم تازه خوابیدی ، دلم نیومد بیدارت کنم !» </P> <P dir=rtl>زن لبخندش را پنهان کرد و در حالیکه به طرف تاریکی دستشویی می رفت گفت : «نکنه می خوای تو خیر و ثواب اَزَم سبقت بگیری ؟» مرد نیشخند کوتاهی زد و جوابش را نداد . </P> <P dir=rtl>وقتی زن آمد توی اتاق؛داشت آستین هایش را پایین می کشید و به صورتش که دیگر خیس نبود دست می کشید و گونه اش را ماساژ می داد . </P> <P dir=rtl>مرد که هنوز کنار پنجره ایستاده بود گفت : «بچه خوابه ؟» </P> <P dir=rtl>زن در روشنایی اتاق سجاده اش را باز کرد و همچنان که زیر لب ذکر می خواند به مرد نگاه کرد و سری تکان داد .</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>(اپيزود پنج)</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>زن از خواب پرید. نفس نفس می زد و عرق سردی تمام صورت و گردنش را گرفته بود. مرد با صدای خس خس نفس های هراسان زن بیدار شد . </P> <P dir=rtl>پرسید : «چی شده ؟ خواب دیدی ؟» زن آه کشید و گفت : «آره ، فکر کنم !» مرد پتو را کنار زد و بلند شد به طرف آشپزخانه رفت . </P> <P dir=rtl>زن گفت : «بیا... بیا... کجا می ری ؟ بیا پیشم !» </P> <P dir=rtl>مرد با تعجب برگشت و در حالیکه چشمش را با پشت دست می مالید گفت: «برم آب بیارم !» و آمد نشست روی تخت، کنار زن . </P> <P dir=rtl>زن گفت : «نمی خواد... همینجا بمون !» </P> <P dir=rtl>مرد موهای زن را از جلوی صورتش کنار زد و پرسید :« چی دیدی ؟ کابوس دیدی ؟ خیلی ترسناک بود؟» </P> <P dir=rtl>زن سرش را پايین انداخت و دوباره آه کشید .مرد گفت :« بزار چراغو روشن کنم!» و بلند شد . کلید چراغ را زد. اتاق روشن شد . </P> <P dir=rtl>ـ حالا تعریف کن چی دیدی ؟ </P> <P dir=rtl>و بعد با لبخند مهربانانه ای گفت :«هر چی بوده خواب بوده... نترس عزیزم!» </P> <P dir=rtl>زن سرش را بلند کرد و به مرد زل زد . </P> <P dir=rtl>ـ نمی دونم کجا بود... همه چی خراب شد یه دفعه ! </P> <P dir=rtl>مرد خودش را جلوتر کشید پرسید : «چی خراب شد ؟» </P> <P dir=rtl>زن گفت:«همه چی... ساختمونا ، برجا ، ماشینا... همه چی قاطی شده بود انگار...»</P> <P dir=rtl>مرد گفت:«بلا دور عزیزم... یه خواب که بیشتر نبوده... من الان صدقه می زارم... نگران نباش آروم بگیر بخواب... آروم و بی فکر!» </P> <P dir=rtl>زن که آرامتر شده بود دراز کشید و پتو را کشید روی صورتش.</P> <P dir=rtl> مرد تا چند دقیقه همان طور ، نشسته بود روی تخت. بعد رفت از توی یخچال یک لیوان آب ریخت و با خودش آورد . </P> <P dir=rtl>وقتی پتو را آرام از روی همسرش کنار کشید دید زن خوابش گرفته . </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>(اپيزود شش)</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>صدای موسیقی متن فیلمی که انگار حادثه غم انگیزی را تداعی می کرد فضای اتاق را پر کرده بود . صدای آرام اُرگ که آدم را یاد حالت های روحانی و سحر کننده کلیسا می انداخت . </P> <P dir=rtl>زن ، نور آباژر سبز کنار کاناپه را تنظیم کرده بود و روبه روی همسرش نشسته بود و کتاب می خواند. مرد که روی زمین نشسته بود و غرق شده بود توی صفحات کتاب،چند لحظه یکبار سرش را بلند می کرد و به همسرش نگاه می کرد که انگار داشت بی صدا گریه می کرد . بعد نگاهی به تابلوی روی دیوار می انداخت که در نور سبز اتاق تقدس خاصی را منعکس می کرد. </P> <P dir=rtl>ناگهان صدای گریه بچه از اتاق خواب بلند شد و برای لحظه ای زن و مرد به همدیگر زل زدند. زن کتاب را بست و گذاشت روی مبل و رفت به سمت اتاق بچه. روی جلد کتاب با خط قرمز رنگ درشتی نوشته شده بود: « ارتباط با خدا » </P> <P dir=rtl>وقتی مرد در سبزی کم سوی اتاق به تابلوی دیوار دقیق تر نگاه کرد؛ صدای گریۀ بچه اش را شنید که داشت از شدت گلو درد ضجه می کشید و زن هایی را تصور کرد که در لابه لای خیمه های آتش زده و بدن های خون آلود دنبال کودکانشان می گشتند . اسبی که در اندام زخم خورده اش تیرهای زیادی فرو رفته بود مدام شیهه می کشید. و زن ها در جستجوی کودکانی که از گلو درد به خود می پیچیدند خون گریه می کردند... .</P> <P dir=rtl> خـون سراسر دشـت را گرفـته بود و لحظـه بـه  لحظـه بالا می آمد. اسب زخمی در گوشه ای از دشت ایستاده بود و مثل قهرمانی که از صحنه نبردی غم انگیز برگشته باشد گهگاهی سرش را بلند می کرد و شیهه می کشید . ناگهان سیلی از خون دشت را در بر گرفت و جریان سرخرنگش تمام دشت را شست و هر چه پلیدی باقی مانده بود با خود برد. تنها چیزی که در تابلو باقی ماند صفحه سفیدی بود که هیچ لکه ای در آن دیده نمی شد جز نوری سبز رنگ که مرد گمان کرد شاید نور آباژور باشد . </P> <P dir=rtl>زن بچه را آورد توی هال و در حالیکه داشت برایش لالایی آرامی زمزمه می کرد نشست روی کاناپه . مرد زل زده بود به همسرش و بچه اش و نمی دانست در اپیزود آخر چه اتفاقی قرار است بیافتد . </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>(واقعه)</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>زن و مرد با صدای زنگ ساعت بیدار شدند . بچه،توي گهواره ترسيد و از خواب پريد. ولي حتي صدايش هم در نيامد. دوباره گرفت خوابيد. مرد به همسرش گفت: «تو خسته اي... تا الان داشتی مازیار رو آروم می کردی...بخواب... صبح نمازتو می خونی ! </P> <P dir=rtl>زن گفت : «نه... خسته نیستم... بزار پاشم نمازمو بخونم... بعد تا ظهر می خوابم !» </P> <P dir=rtl>مرد از روی تختخواب بلند شد و گفت : «هر جور صلاح می دونی !» </P> <P dir=rtl>بعد از نماز هر دو ایستادند جلوی پنجره و منتظر طلوع ماندند. دقایقی نگذشت که هوا روشن شد ولی خبری از طلوع خورشید نبود . زن و مرد به همدیگر نگاه کردند زن پرسید:«پس خورشید کو؟» </P> <P dir=rtl>چند لحظه بعد، زن از گوشۀ پنجره به سمت غرب نگاه کرد و خورشید را آنجا پیدا کرد که آرام آرام داشت بالا می آمد. آسمان صاف و آبی بود . </P> <P dir=rtl>زن گفت: «یا قمر بنی هاشم ، یعنی چه اتفاقی می خواد بیافته ؟!» </P> <P dir=rtl>مرد از گوشه پنجره خورشيد را نگاه كرد و با تعجب گفت:« خداي من...خيلي عجيبه...يعني ممكنه؟» و لحظه اي از طلوع چشم برنداشت. زن گفت:« مي ترسم...دلشوره دارم...يعني...آخه چطور ممكنه؟» مرد خواست به سمت تلفن برود و در مورد این اتفاق با کسی مشورت کند که یکباره زمین شروع به لرزیدن کرد . شیشه پنجره ها که لرزید زن گفت:«خدایا بچه م !» </P> <P dir=rtl>و دوید سمت گهواره بچه. مازیار در خواب آرام و راحتی فرو رفته بود . همین که زن بغلش کرد و برگشت شیشه ها پایین افتاد. مرد فریاد زد :« برید گوشه اتاق !» </P> <P dir=rtl>تابلوی فرشچیان کج شد. زن ها زدند زیر گریه. و اسب از لابه لای آدم ها به جایی نامعلوم فرار کرد. عده ای بالای گودالی ایستاده بودند و به لرزش زمین می خندیدند... قاه ، قاه ، قاه! </P> <P dir=rtl> آکواریوم با ماهی هایش افتاد روی زمین. گرد و خاک ار سقف اتاق پایین آمد و آن لحظه بود که مرد به سمت زن رفت و بچه را گرفت و روی اش خم شد و زن را هُل داد و چند بار پشت سر هم گفت : «بریم بیرون... بریم بیرون!» </P> <P dir=rtl>طولی نکشید که دیوارها چنان تکاني خوردند که سقف را لرزاندند و به تدریج فرو ریختند. زمین داشت در خیابان نزدیک خانه شکاف هایی بر می داشت . ساختمان های اطراف، در گودال ها و شکافهای بزرگ زمین فرو رفتند و در یک چشم به هم زدن خورشید ناپدید شد و آسمان با تمام اجرامش در تاریکی مطلق ماند . همه جا سیاه و تاریک شد . برج های بلند واژگون شدند و مردم در متروها ، خیابان ها و هر جایی که بودند له شدند. کوههای اطراف شهر از شدت زمین لرزه به هم برخورد کردند و همراه با غبار مهیبی در فضا پراکنده شدند . </P> <P dir=rtl>در گوشه گوشۀ شهر که دیگر چیزی از آن باقی نمانده بود فواره های بزرگی از مواد مذاب مثل آتشفشان هایی نزدیک به هم فوران کرده بود و آخرین موجودات زنده ، زیر لایه های عظیم مواد مذاب دفن شدند. تاریکی و سکوت عجیبی همه جا را فرا گرفت. صدا مفهوم خود را از دست داد و خاک و سنگ زیرورو شدند . </P> <P dir=rtl>ناگهان همه چیز از حرکت باز ایستاد؛مثل فیلمی که به یکباره stop شود . حالا دیگر نه صدایی بود نه تصویری و نه هیچ چیز دیگری .</P> <P dir=rtl> انگار هیچ خلقتی از ازل شکل نگرفته باشد. </P> <P dir=rtl>صدای بلند شیپور از جایی نامعلوم شنیده می شد و در ناله های کودکانه ای در می آمیخت . شیهه سوزناک اسب هایی که هنوز پا به هستی نگذاشته بودند و صداي برخورد هزاران شمشیر و نیزه،خبر از جنگی می داد که در لامکان اتفاق می افتاد و انسان هایی که آرام آرام از خواب هزاران ساله بیدار می شدند در دل های پیرشان وحشت بزرگی حس می کردند . آنها به سه گروه تقسیم شدند و در بین گروهی که جـلوتر ایستاده بودند مردی بچه ای را بغل کرده بود و داشت او را در بغل تکان می داد  و سعی می کرد آرام اش کند... . </P> <P dir=rtl>وقتی مرد به گلوی بچه دست کشید بچه آرام شد ولی خود مرد صدای گریه اش بلند شد. هیچکس نمی دانست چرا همه گریه می کنند . مردم حتی دلیل گریه های خودشان را هم نمی دانستند . همه دوست داشتند خواب ديده باشند و يا به عقب برگردند.</P> <P dir=rtl>ناگهان جايي تكان خورد. فضا حركت كرد. همه چيز چرخيد. مردم چرخيدند.كودك ها ناله كنان چرخيدند. شمشير ها و اسب ها چرخيدند. هوا چرخيد.خلاء چرخيد و همه چيز به دوران افتاد... مردم در دل هاي بهت زده ي خود حس كردند يكباره همه چيز ايستاد و از نو آغاز شد... .      </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> Wed, 18 Feb 2009 11:03:23 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=zagrosstory&postid=177 zagrosstory http://zagrosstory.blogfa.com/post-177.aspx http://zagrosstory.blogfa.com/post-176.aspx <P dir=rtl>آن چیز پاک و زیبا                              </P> <P dir=rtl>سمیرا مهدی یار </P> <P dir=rtl>  </P> <P dir=rtl>مرد قدمی جلو امد و قوزش را صاف کرد : </P> <P dir=rtl>- سمنان ، سمنان ،‌سمنان </P> <P dir=rtl>پیر شده بود مرد و صدایش زیر و نامفهوم بود. جوانی به جای نوه اش سر بالا داد و رگ گردن برجسته کرد : </P> <P dir=rtl>- رشت ، رشت ، رشت الان </P> <P dir=rtl>رشت هم که حراج خورد؛ مردهای دیگر ، جوان و پیر قدمی جلو امدند و چوب حراج را بر تن شهری زدند. هیاهو مدام بالا می گرفت و فقط با نزدیک شدن ساک به دستی کم  می شد که گوش ها و چشم هایشان را تیز می کرد. زن نگاه  چشمان ریز سیاهش را از مردها گرفت. بی هدف ردیف صندلی های به هم چسبیده خاکستری با مردان و زنان خسته و کیف های ریز و درشت جلویشان را شمرد.  پوسته ابمیوه اش را مچاله کرد و در سطل انداخت و ارام از جلوی مغازه های همه چیز فروشی رد شد. زرق و برق مغازه ها با تبلیغهای مختلف برایش جلوه ای نداشت. با سری پایین راه همیشگی اش را تا توی دستشویی رفت و  لخ لخ دمپایی اش را بیشتر در اورد.  هیاهوی زنها یی که ارایش می کردند ، وضو می گرفتند و یا برسر بچه هایشان داد می کشیدند و بچه را به زور سر پا می گرفتند ؛‌در مقایسه بیرون برایش ارامشی بود. طول دستشویی را رفت و برگشت. زن جوان بچه به بغلی امد طرفش : </P> <P dir=rtl>- خانوم جایی هست من کهنه این بچه رو عوض کنم ؟ </P> <P dir=rtl>زن نگاهش را از همتای بچه به بغلش گرفت : </P> <P dir=rtl>-  توالته ها ، تخت که ندارم بچتو بخوابونی ! </P> <P dir=rtl>زن جوان اخم هایش را تو هم کرد واو بیشتر از زن ، از جوانیش و از بچه اش که چاق و با مزه به نظر می رسید بدش امد: </P> <P dir=rtl>- پوشکشو هم نندازی تو توالت ، راشو می گیره </P> <P dir=rtl> زن جوان ویشی گفت و پشت را ه کرد و دور شد. زن هم به سمت اتاقش رفت و روی مبل خاکستری اش که توی درگاهی جا گرفته بود ، نشست. اتاقش راهروی باریکی بود با دری همیشه باز. سمت راست مبل ، چند قابلمه و ماهیتابه ی کوچک و مقداری پیاز و سیب زمینی را با نظم روی زمین چیده  بود. هوس کرد که در همیشه باز اتاق را کمی ببندد و پشت در نگاهی به وسایل با ارزش ترش بیندازد.  پول هایش  که توی سوراخی در دیوار نگه می داشت را بشمرد.  البوم کهنه اش را ورقی بزند و نگاهی به عکس های زندگی مشترکش بیندازد که حالا خیلی دور می نمود. اما صدای قیژ کفش اشنایی دم در و حرکت  چرخ هایی که با صدای کفش توام بود ، به خود اوردش : </P> <P dir=rtl>- ابجی .... ابجی </P> <P dir=rtl>بلند شد و سفره را از کنار اتاق قاپ زد: </P> <P dir=rtl>- نگاه نکن تو توالت ذلیل مرده . شاید یکی بی حجاب باشه </P> <P dir=rtl>ممد نان را دراز کرد طرفش و خودش را عقب کشید و زیر لب سلام کرد. زن اخم اورد به صورتش و جواب نداد : </P> <P dir=rtl>- فقط هیزی یاد گرفتی از ننه بابای عوضیت؟ </P> <P dir=rtl>ممد قدم دیگری عقب رفت و سرش را پایین انداخت. زن  ابمیوه  ای را از جیب مانتوی سیاه و گشادش دراورد و داد دستش: </P> <P dir=rtl>- پول نونو اخر ماه بهت می دم . حالا زودی برو </P> <P dir=rtl>  ممد لبخند محوی زدو  نگفت که چند ماهست که او همین را می گوید و دوید تا چهار چرخه اش با ان چرخ های کج صدای بیشتری بدهد. زن زیر لب غرغری در مورد خشکی و به درد نخوری نان کرد و لخ لخ کنان به سمت اتاقش رفت. نان را  خوب  توی سفره پیچید و گوشه اتاق گذاشت .  بعد به ارامی از جیب مانتواش اینه شکسته ای در اورد و توی مشتش پنهان کرد. دستی به چین های بیشمار زیر چشمش کشید و موهای سفید  را از پیشانی بالا زد و گره روسری مشکی اش را محکم کرد. بعد هم روی مبل خاکستری کهنه اش یله شد و چشمانش را بست تا ظهر شود و ممد برای نهار بیاید. چشمانش را که باز کرد ممد با صورت سوخته از افتاب  و چشمان گرد شده بالای سرش ایستاده بود. </P> <P dir=rtl>- چته بچه ترسوندیم </P> <P dir=rtl>ممد کنار رفت. زن می دانست که ممد جسد پدر و مادر معتادش را همینطوری پیدا کرده و چقدر از دیدن چشمان بسته و بدن بی حرکتش می ترسد. به همین خاطر بود که شبها فقط وقتی صدای نفس های ملایم او را می شنید می خوابید و صبحها قبل از او بر می خاست. </P> <P dir=rtl>-انگور خریدی ؟ </P> <P dir=rtl>ممد دستش را بالا اورد. </P> <P dir=rtl>- ایناها که همش پلاسیده است نگفتم چشمت به دست میوه فروش باشه ؟حالا خوب شستیش؟ </P> <P dir=rtl>ممد سری تکان داد و جوابی نداد تا دل زن ، مثل روز اولی که او را توی بیغوله ی کنار ترمینال پیدا کرده بود ، فشرده شود. </P> <P dir=rtl>-  خوب بیا بخور </P> <P dir=rtl>سفره را باز کرد و انگورهای  اب چکان را گوشه اش  گذاشت . هنوز لقمه اول را بر نداشته بود که یکی صدایش کرد : </P> <P dir=rtl>-  بابا مسئول اینجا کیه ؟ همه جارو اب برداشت </P> <P dir=rtl>نان را توی سفره انداخت و بیرون رفت. </P> <P dir=rtl>- چه خبره تونه؟ سر ظهری می خوام یک چیزی کوفت کنم. </P> <P dir=rtl>نگاهش  روی زمین افتاد و اب جمع شده کف زمین را که از یکی از دستشویی ها بیرون می امد ، دید. - خوب بی خیرو برکتا یکیتون ابو ببندین .برکت خدا حروم شد. </P> <P dir=rtl> ممد دم در اتاق ایستاده بود و پوتین های او را در دست داشت. پوتین ها و دستکش سیاه ظرفشویی اش را پوشید . تو رفت ودر را پشت سرش قفل کرد. شیر  اب را بست و بر پدر و مادر کسی که شیر را نبسته بود لعنت فرستاد. بعد دستش را توی  چاه  کرد و دنبال چیزی گشت که راهش را گرفته بود. چیزی زیر دستش می امد که لزج بود: </P> <P dir=rtl>- خدا خفتون کنه که مثل ادم نمی تونین..... </P> <P dir=rtl>لااله ا... ی گفت. چیز لزج حجم داشت و مدام از زیر دستش در می رفت.  </P> <P dir=rtl>-  ممد بیا ابجی ببین تو می تونی بیاریش بیرون معلوم نیس چه کوفتیه </P> <P dir=rtl>ممد دوید سمتش و دستان کوچکش را توی دستکش بزرگ کرد. </P> <P dir=rtl>-ابجی می یاد تو دستم.  بکشمش بیرون؟ </P> <P dir=rtl>- ها ذلیل مرده . پس چی ؟ </P> <P dir=rtl>- بیا. این چیه ابجی ؟ </P> <P dir=rtl>چیز ابچکان توی دستان کوچک ممد خوب جا گرفته بود. زن مدتی دهانش را باز نگه داشت تا عاقبت توانست چیزی بگوید : </P> <P dir=rtl>- بذارش کنار دیوارو زودی برو بیرون </P> <P dir=rtl>  </P> <P dir=rtl>ممد چیز متعفن و الوده به کثافت را گذاشت کنار دیوار و بیرون رفت. </P> <P dir=rtl>-ممد یه تیکه کهنه بیار . نه نه یکی از روسری کهنه هامو بیار </P> <P dir=rtl>زن چیز متعفن را توی روسری کهنه اش پیچید و با خود بیرون برد و در دستشویی را قفل کرد. ممد متعجب نگاهش می کرد و حرف نمی زد: </P> <P dir=rtl>- زود بساط نهارو جمع کن و با خودت ببر بیرون </P> <P dir=rtl>زن انقدر به گوشه نامعلومی از پیراهن ممد نگاه کرد تا او بیرون رفت . بعد روسری کهنه را باز کرد و چیز کثیف را با گوشه روسری پاک کرد. ذرات کثافت که از رویش پاک شدند، فهمید که درست دیده است. جنین را با نوک انگشت  کمی جا به جا کرد. به اندام های کوچک شکل گرفته اش دست کشید. جنین درست اندازه کف دستانش بود. بعد از مدتی روسری کهنه ش را دورش پیچید  و او را گوشه اتاق گذاشت. روی مبلش نشست و به هیاهوی زن ها خیره ماند. به تک تک زنهای خسته و درهم یا شاد و پرانرژی نگاه کرد.  به چهره هایشان طوری دقیق شد ، انگار که بخواهد اشنایی را بیابد. دلش خواست که بر سرشان هوار بکشد و صورتهایشان را چنگ بزند. زیر دلش درد می کرد . چیزی در درونش جیغ می زد و بالا می امد و گلویش را با ناخن می خراشید. چیزی که وادارش می کرد به دکتررفتن ها و درمان های بی اثرش فکر کند.  بلند شد و بالای سر جنین ایستاد. مادرش خیلی وقت پیش گفته بود که رحم زن شبیه یک گل است. فکر کرد لابد حالا رحم او شبیه به گل پلاسیده ای است. از خودش می پرسید اگر رحمش را بیرون بیاورد و این جنین را تویش جا بدهد، بچه جان می گیرد و بزرگ می شود؟ </P> <P dir=rtl>- خنگ و خرفت شدی پیرزن </P> <P dir=rtl>به خودش گفت و از بالای سر جنین کنار رفت. اتاق بوی تعفن گرفته بود. فکر کرد باید قبل از شروع مدرسه ها موهای ممد را ماشین کند.</P> <P dir=rtl> </P> Wed, 18 Feb 2009 11:02:21 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=zagrosstory&postid=176 zagrosstory http://zagrosstory.blogfa.com/post-176.aspx http://zagrosstory.blogfa.com/post-175.aspx <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl><B>1)</B></P> <P dir=rtl><B> </B><B> </B></P> <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl>نویسنده بزرگ داستان نویسنده ای را در سر می پروراند </P> <P dir=rtl>که داستان یک نویسنده ی کوچک را در سر می پروراند</P> <P dir=rtl>که داستان یک نویسنده بزرگ را در سر می پروراند.</P> <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl><B> </B><B> </B></P> <P dir=rtl><B>2)</B></P> <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl>وقتی رسیدند، کار از کار گذشته بود؛</P> <P dir=rtl>و داستان، آنجا که یکی از شخصیتهای فرعی عاشق شخصیت اصلی شده، نیمه تمام مانده بود.</P> <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl><B> </B><B> </B></P> <P dir=rtl><B>3)</B></P> <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl>متولد شد؛ بزرگ شد و نویسنده؛ و مردم او را با کتابهایش سوزاندند.</P> <P dir=rtl>...</P> <P dir=rtl><I>«در میان برزخیان، برترینشان جهت حق حیات مجدد انتخاب شد.»</I></P> <P dir=rtl>...</P> <P dir=rtl>متولد شد؛ بزرگ شد و نویسنده؛ و مردم ...</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>  </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> <B>          ســروش رهــــگذر</B></P> <P dir=rtl><B><U>Rahgozarnameh.blogfa.ir</U></B><B><U></U></B></P> <P dir=rtl><B> </B></P> Wed, 18 Feb 2009 11:01:06 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=zagrosstory&postid=175 zagrosstory http://zagrosstory.blogfa.com/post-175.aspx http://zagrosstory.blogfa.com/post-174.aspx <P dir=rtl>زمانی برای مستی گوسفندان</P> <P dir=rtl>صبح در حالی که مشغول غلت زدن های صبحگاهی در رختخواب بودم، صدایی به گوشم رسید که تا آن روز به هیچ وجه در آن مکان نشنیده و از آهنگ و طنینش مستفیض نگردیده بودم.</P> <P dir=rtl>صدا متعلق به جا نوری بود گوسفند نام که ظاهرا" در حیاط به درختی بسته شده و آواز لاینقطع سر داده  و تا هفت خانه این سو و هفت حیاط آن سو را از آوای بی نظیر خود  بی نصیب نگذاشته بود. در حالیکه از تعجب شاخ در آورده بودم از خانه که زیرزمینی با یک اتاق خواب و یک پذیرایی بود بیرون آمدم اما صدا قطع شده بود و من هیچ ملتفت نشدم که آن حیوان زبان نابسته در کجای این حیاط نشسته و آواز گوسفند در چمن سر داده است. در این زمان به یاد عینکم افتادم که شاید با به چشم گذاشتن آن می توانستم این موجود کذایی را که خواب شیرین  صبحگاهی ما را با کنسرت خویش آشفته و تبدیل به زهر مار نموده مشاهده کنم.از پله ها پایین آمدم ، از راهرو کوچکی که حمام در سمت راست آن بود وارد هال شده و از آنجا مستقیم خود را به اتاق خواب رساندم تا بلکه عینک خود را پیدا کنم.در حالیکه جستجو کنان  فکر میکردم گم شدن عینک به گندیدن نمک  می ماند  و خود مصیبتی است، مصیبتی عظیم تر حادث گردید : علویه خانم مادر بچه ها که تازه از خواب بیدار شده بود بنای غر و لند گذاشت که :" آخر مرد حساب ! اینجا هم جا بود که تو برایمان پیدا کردی ؟! که آخر عمری بیاییم و همخانه و همسایه  گاو و گوسفند شویم!؟"</P> <P dir=rtl>گفتم:" خانم جان ! کمی آرام تر صحبت کن چرا که همانگونه که خودت به خوبی می دانی همسایه آدم فضولی است و آشپزخانه اش هم درست بالای همین اتاق خواب ما قرار دارد و هر آینه طبع فضولی اش گل کند می تواند به راحتی از صحبت های ما محظوظ و مستفیض گردد!"</P> <P dir=rtl>در این حین بود که قاسم، پسرمان که از فرط کمبود جا شب ها در پذیرایی می خوابید و آخرین تتمه عذب ذریه ما محسوب می شد در چهارچوب در ظاهر گردید و در حالی که مو هایش مانند فنر هایی که همه به مکانی متصل و لیکن از هم در رفته اند با صدای خواب آلوده  لب به سخن گشود که این گوسفند کله صبحی از جان ما چه می خواهد ؟!</P> <P dir=rtl>در همان دم علویه که از هر فرصتی برای نیش و کنایه زدن بهره تام برده از هیچ متلک انداختنی مضایقه نمی کرد  خطاب به  قاسم گفت  که گوسفند قصد خیر داشته  و خواسته جنابعالی را که انسانی بی کار،بی عار و ولنگار هستید و با بیست و اندی سال سن نه فنی فراگرفته و نه هنری آموخته اید را از خواب بیدار کند تا پی کاری بروید و تا لنگ ظهر قد طویل خود را در کف  خانه پهن ننمایید."</P> <P dir=rtl>ولی قاسم که زبان تند و تیزش  از زبان مادر کم نیاورده و  به عقیده اینجانب اصلا به زبان ایشان رفته بود و در حاضر جوابی و بدیهه گویی  دست همه را از پشت بسته و شهره عام و خاص بود چنین جواب داد که :" خیر هرگز چنین نبوده و نیست و بانگ صبحگاهی جهت بیدار کردن جمیع الناس تنها بانگ خروس بوده و شاید هم صدای موذن انکر الاصوات سر کوچه خودمان و این مساله ابدا دخلی به گوسفند بیچاره ندارد"</P> <P dir=rtl>مادر و پسر در باب اصوات  حیوانات اظهار فضل ها می کردند و جدل ها می نمودند و من که  ترجیح می دادم به هر نحو ممکن صدای این مادر و پسر را نشنوم به صدای گوسفند بیچاره گوش فرا میدادم و هرچه در آن دقیق تر می شدم حزن و اندوه و سوگ بیشتری در  آن  احساس می کردم و اورا چون کسی که تا ساعتی دیگر به پای چوبه دار جان خواهد داد می دیدم تا به آنجا که به این نتیجه رسیدم  که صدای این جانور نگون بخت "نع نع" یا همان "نه نه" است و او از سرنوشت شومی که انتظارش را می کشد آگاه بوده مشغول عجز و لابه است.</P> <P dir=rtl>لذا در صدد بر آمدم تا این مکاشفات خودرا در اختیار سایرین هم قرار دهم تا بلکه حقیقت امر بر آنان نیز روشن و مکشوف گردد. لهذا بنای سخن گفتن  کرده آنچه در ذهن خود داشتم تمام و کمال در اختیار حضار قرار داده از ذکر هیچ نکته ای فرو گذار نکردم. اظهارات اینجانب از سوی علویه خانم به عنوان نشانه هایی از جنون یا زوال عقل تلقی گردید ولیکن قاسم که سرش برای اینگونه مباحث درد می کرد و همشه مترصد فرصتی بود تا سخنان اراجیف و صد من یک غازش را برای یک گوش مفت بخواند چنین بیان فرمود که :" پدر جان گرچه شما حق پدری گردن من دارید ولیکن گفتن حق از این حق اولی تر است و واقعیت امر چنان است که این گوسفند نه تنها عجز و لابه و "نه نه" نمی گوید بلکه ذکر لب و ورد زبانش "به به " است چرا که نیک میداند سرانجامی جز قربانی شدن و ذبح گردیدن پیش پای حاجی تازه مشرف ندارد و این خود مایه مباهات است و از سوی دیگر غذای مومنین و مسلمین و عبادالله شدن خود افتخاری عظیم است که هر گوسفندی لیاقت آن را ندارد!"</P> <P dir=rtl>علویه خانم،که تا پیش از این سخن گفتن در این باب را از نشانه های سفاهت و بی عقلی می دانست شروع به اظهار عقیده کرد :" این نگون بخت نه تنها "به به" نمی گوید بلکه  از اوضاع زمانه ناله و شکایت دارد ولی ذکر او "نه نه" هم نیست بلکه می گوید "کمک  کمک" و به این ترتیب از خلق الله تقاضای یاری و امداد می نماید."</P> <P dir=rtl>من که از این سخن ها حقیقتا متعجب شده بودم گفتم که "آخر این چه حرفی است و لا اقل "به به" و "نه نه" کمی به صدای گوسفند مشابهت می دهد ولی کمک کمک  از لحاظ آوایی هم هیچ نوع شباهتی به صدای این ذلیل مرده ندارد!"</P> <P dir=rtl>علویه خانم ناگهان مانند کسی که مار یک جایش را گزیده باشد  فریاد زد که:"آخر تو چه می فهمی !؟ گوسفند به زبان آدم صحبت نمی کند چه رسد به فارسی ! که بخواهد بگوید به به  یا نه نه! او به زبان خودش کمک می خواهد !</P> <P dir=rtl>گرچه صدای بع بع،نه نه،به به یا کمک کمک گوسفند  قطع شده بود اما هنوز در فکر بودم که علویه چگونه توانسته بود زبان گوسفند را به فارسی بلیغ و فصیح ترجمه نماید !؟</P> <P dir=rtl>صبح فردا،محمد،پسر صاحبخانه فریاد زنان و علی آقا علی آقا گویان در خانه را می کوبید و کم مانده بود که در را با شیشه پایین بیاورد! در را که باز کردم یک سینی دستش دیدم که قسمتی از گوشت آن خدا بیامرز را در آن قرار داده بودند. با پوزخندی به سینی اشاره کرد و گفت:</P> <P dir=rtl>جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه             چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند!</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>سامان فیروزی</P> <P dir=rtl> </P> Wed, 18 Feb 2009 10:59:37 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=zagrosstory&postid=174 zagrosstory http://zagrosstory.blogfa.com/post-174.aspx